+48 32 479 10 50

Wzrosną wynagrodzenia doradców podatkowych w postępowaniach sądowo-administracyjnych

Dobra wiadomość dla doradców, którzy reprezentują klientów w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Resort sprawiedliwości opracował dwa projekty rozporządzeń: w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisy dotyczące ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu.

Obecne stawki za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami obowiązują od 2011 r.
Planowane zmiany dają szanse na wyrównanie wynagrodzeń doradców podatkowych występujących w roli pełnomocników stron w postępowaniach administracyjno-sądowych ze stawkami innych obrońców – adwokatów czy radców prawnych.

Stawki w górę

Nowe rozporządzenie przewiduje podniesienie kwot wynagrodzenia doradców podatkowych występujących przez sądami administracyjnymi:

  • w I instancji – o 50% (w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy określonej wartości przedmiotu sprawy) lub o 100% w pozostałych sprawach.
  • w II instancji – o 100%.

W świetle projektowanych przepisów kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu sądowo-administracyjnym pierwszej instancji – w zależności od wartości sporu – ma wynieść odpowiednio:

  • do 500 zł – 90 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 60 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 500 zł do 1500 zł – 270 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 180 zł w postępowaniu z urzędu
  • powyżej 1 500 zł do 5 000 zł – 900 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 600 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 5 000 zł do 10 000 zł – 1 800 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 1 200 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 10 000 zł do 50 000. zł – 3 600 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 2 400 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 50 000 zł do 200 000 zł – 5 400 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 3 600 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 200 000 zł do 2 000 000 zł – 10 800 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 7 200 zł za pomoc prawną z urzędu

Pojawią się nowe stawki dotyczące sporów o bardzo wysokiej wartości, a więc bardziej skomplikowanych, długotrwałych, z udziałem podmiotów prowadzących działalność gospodarczą:

  • powyżej 2 000 000 zł do 5 000 000 zł – 15 000 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 10 000 zł za pomoc prawną z urzędu
  • powyżej 5 000 000 zł – 25 000 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 16 600 zł za pomoc prawną z urzędu

W pozostałych sprawach minimalna stawka wyniesie 480 zł w przypadku zastępstwa prawnego i 240 zł za pomoc prawną z urzędu.

Utrzymana zostanie zasada, zgodnie z którą doradca będzie mógł otrzymać z tytułu zastępstwa prawnego maksymalnie sześciokrotność wskazanych wyżej stawek, ale nie więcej niż wynosi wartość przedmiotu sporu.
Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia będą stosowane przepisy rozporządzenia z 2011 r. do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Zamiast jednego – dwa rozporządzenia

Ministerstwo sprawiedliwości zdecydowało o rozdzieleniu przepisów dotyczących wynagrodzenia za reprezentowanie klientów przed sądem i regulacji w sprawie tzw. urzędówek. W uzasadnieniu projektu wskazano, że wspomniane kwestie dotyczą dwóch odrębnych przedmiotów i takie rozwiązanie zapewni większą przejrzystość regulacji.

Podstawa prawna: projekty rozporządzeń ministra sprawiedliwości w sprawie:
– wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
– ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu.

Nowe szanse na rynku usług płatniczych: małe instytucje płatnicze

Rada Ministrów przyjęła przedłożony przez ministra finansów projekt ustawy o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw[1]. Projekt stanowi próbę implementacji unijnej dyrektywy w sprawie usług płatniczych[2] (tzw. dyrektywy PSD2) i stawia sobie za cel zwiększenie koherencji i transparentności na gruncie usług płatniczych.

Zgodnie z treścią projektu, wprowadza się nowy podmiot uprawniony do świadczenia usług płatniczych – Małą Instytucję Płatniczą (MIP). Projekt zakłada, że za podmiot taki uważać się będzie osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, mającą zdolność prawną, wpisaną do rejestru małych instytucji płatniczych i prowadzącą działalność polegającą na świadczeniu usług płatniczych, przy czym działalność może być prowadzona wyłącznie na terytorium kraju.

Wpis do rejestru

Składając wniosek o wpis do rejestru, MIP zobowiązana jest wskazać dane dotyczące wnioskodawcy, takie jak nazwa, nr KRS, adres i siedziba, jego agentów i oddziałów oraz dołączyć wykaz usług płatniczych, które zamierza świadczyć wraz z przedstawieniem tych usług w formie schematu graficznego z opisem oraz oświadczenie o zgodności z prawdą danych zawartych we wniosku i spełnianiu warunków do prowadzenia działalności gospodarczej w formie MIP – pod rygorem odpowiedzialności karnej. Rozpoczęcie działalności gospodarczej w formie MIP jest zatem dużo prostsze w porównaniu z krajową instytucją płatniczą, gdzie konieczne jest uzyskanie zezwolenia KNF (art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, t.j. z 2018 r., poz. 62)[3].

Warunki

Działalność w charakterze MIP może być wykonywana, jeżeli MIP posiada rozwiązania organizacyjne pozwalające na wyliczenie całkowitej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych. Kwoty te są niezbędne dla określenia średniej całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy, która nie może przekraczać kwoty 1 500 000 euro miesięcznie (117f ust. 3 projektu). W przypadku każdego przekroczenia poziomu 1 500 000 euro w odniesieniu do:

  • całkowitej kwoty transakcji płatniczych w danym miesiącu, w tym wykonanych przez agentów, za pośrednictwem których mała instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze;
  • średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych za każdy okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12 miesięcy, w tym wykonywanych przez agentów, za pośrednictwem których mała instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze;

MIP zobligowana jest do zgłoszenia KNF oraz do dostosowania rozmiaru prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu kwotowego, o którym mowa w art. 117f ust. 3 projektu w terminie 30 dni od końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. W przeciwnym razie, w wypadku niedostosowania, MIP ma obowiązek złożenia we wskazanym wyżej terminie wniosku o wydanie przez KNF zezwolenia na świadczenie usług w charakterze krajowej instytucji płatniczej, co doprowadzi do zmiany formy prowadzenia działalności. Przy ustalaniu kwoty, o której mowa w art. 117f ust. 3 projektu, kwotę transakcji płatniczych za dany miesiąc oblicza się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc.

Do innych warunków, jakie musi spełniać MIP, należy m.in.:

  • posiadanie infrastruktury pozwalającej na wykonanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;
  • brak prawomocnego skazania osoby zarządzającej MIP za przestępstwa wskazane ustawą, m.in. przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi;
  • posiadanie programu działalności i planu finansowego na okres pierwszych 12 miesięcy działalności, uwzględniający wymóg kwotowy z art. 117f ust. 3 projektu oraz aktualnej procedury zarządzania ryzykiem, na które może być narażona.

Raportowanie i nadzór KNF

Mała instytucja płatnicza będzie obowiązana do przekazywania KNF:

1. informacje o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych, w tym przez jej agentów:

  • w danym kwartale – w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu kończącym dany kwartał;
  • w danym roku – w terminie do dnia 31 stycznia następującego po danym roku;
  • w danym miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 117r ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 zdanie drugie projektu – w terminie do piętnastego dnia miesiąca następującego po danym miesiącu;

2. roczne sprawozdanie finansowe wraz z odpisem uchwały albo postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego – w terminie nie dłuższym niż 15 dni od dnia zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający, jeżeli takie sprawozdanie sporządza.

Działalność MIP podlegać będzie nadzorowi KNF w zakresie i na zasadach określonych w uUP oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym – pod kątem zapewnienia zgodności działalności z przepisami uUP i rozporządzenia (UE) 2015/751 oraz ochrony interesów użytkowników. W ramach czynności nadzoru, KNF jest uprawniona m.in. do wydawania zaleceń, ograniczenia zakresu działalności MIP czy nałożenia kar pieniężnych na osobę zarządzającą MIP lub na samą MIP – w drugim przypadku aż do 500.000 zł.

Dla kogo MIP?

MIP wydaje się być szczególnie atrakcyjną formą prowadzenia działalności gospodarczej dla podmiotów wyrażających wolę świadczenia usług płatniczych, które dotychczas napotykały barierę obowiązku uzyskania zezwolenia dla krajowej instytucji płatniczej. Szczególną rolę odgrywać będzie w tym zakresie sektor fintech, stanowiący platformę dla nowych technologii. Sektor fintech umożliwia bowiem rozwój innowacyjnych usług i rozwiązań, takich jak płatności online i ich zabezpieczanie, mobile banking, e-banking, wykorzystywanie przez przedsiębiorstwa walut cyfrowych powstałych w oparciu o technologię Blockchain czy kantory internetowe.
Obecnie projekt jest procedowany w Sejmie – po I czytaniu został skierowany do prac w ramach Komisji Finansów Publicznych. Wydaje się jednak, że koncepcja MIP nie będzie podlegała żadnym istotnym modyfikacjom.

Jeżeli chcesz dowiedzieć sie więcej o możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, jakie daje forma małej instytucji płatniczej, skontaktuj się z Kancelarią.

[1] projekt ustawy o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw z projektami aktów wykonawczych, druk nr 2225, http://orka.sejm.gov.pl/Druki8ka.nsf/0/96A076671691656AC1258220004B8F54/%24File/2225.pdf, dostęp: 19.02.2018 r. zwany dalej: projektem
[2] dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, str. 35)
[3] zwanej dalej: uUP

Odmowa wydania opinii zabezpieczającej w przedmiocie programu motywacyjnego dla pracowników

Koniec roku 2017 przyniósł ważne rozstrzygnięcie w kwestii podatku dochodowego od osób fizycznych. W decyzji z dnia 19 grudnia 2017 r. (DOK4.8011.4.2017) Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmówił wydania opinii zabezpieczającej w przedmiocie uznania prawidłowości rozliczania programów motywacyjnych przez członków zarządu wnioskującej spółki. Podstawą negatywnego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez Szefa KAS, iż podstawowym powodem, dla którego zainteresowane osoby brały udział w programie nie był wyłącznie udział w zyskach spółki, lecz możliwość zastosowania preferencyjnej formy opodatkowania ryczałtem w wysokości 19 %.

Powody negatywnego rozstrzygnięcia

Swoją decyzję organ podatkowy oparł na dwóch powodach. Po pierwsze uznał on, że wydane rozstrzygnięcie czyni zadość tzw. klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, której głównym celem jest udaremnienie pod kątem formalnym zachowań pozornie prawidłowych, lecz bezpośrednio zmierzających do zminimalizowania zobowiązań podatkowych. Drugi argument podniesiony przez Szefa KAS dotyczył premii wypłacanej członkom zarządu z tytułu wykonywanej osobiście działalności, wynikającej z uchwały o powołaniu do zarządu. W konsekwencji organ przyjął, iż jedynym powodem stworzenia i stosowania programu motywacyjnego było osiągnięcie korzyści podatkowej.

Stanowisko Ministerstwa Finansów

Klauzula o unikaniu opodatkowania znajduje zastosowanie w stosunku do czynności dokonanych przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z przepisami prawa podatkowego. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi na stronie Ministerstwa Finansów, czynność taka nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli sposób działania był sztuczny, tzn. jeżeli nie zostałby zastosowany przez podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej  z przepisami prawa podatkowego.

Procedura wydania opinii

Zgodnie z treścią art. 119w § 3  Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej. Wniosek powinien określać:

  • dane identyfikujące wnioskodawcę;
  • wskazanie podmiotów dokonujących czynności;
  • opis czynności wraz ze wskazaniem związków, o których mowa w przepisach dotyczących cen transferowych, występujących pomiędzy podmiotami;
  • wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć;
  • wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności;
  • określenie skutków podatkowych, w tym korzyści, będących rezultatem czynności objętych wnioskiem;
  • przedstawienie własnego stanowiska w sprawie.

Zainteresowany jest obowiązany uiścić opłatę od złożenia przedmiotowego wniosku w wysokości 20 tys. zł. Co do zasady, opłata ta nie podlega zwrotowi. Wnioskodawca musi również liczyć się z obowiązkiem poniesienia ciężaru ewentualnych kosztów postępowania, w tym m.in. kosztów podróży i innych należności świadków, biegłych i tłumaczy. W myśl przepisów ustawy, termin na wydanie opinii wynosi 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa KAS, a tym samym jest on dwukrotnie dłuższy niż termin rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. W przypadku uzyskania decyzji odmownej, wnioskodawca może skorzystać z możliwości poddania sprawy pod kognicję wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W razie jakichkolwiek wątpliwości związanych ze sporządzeniem wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej – zespół ekspertów GLC pozostaje do Państwa dyspozycji.

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski