+48 32 479 10 50

Obowiązkowy split-payment

9 sierpnia 2019 r. Prezydent podpisał ustawę wprowadzającą obowiązkowy mechanizm podzielonej płatności (tzw. split-payment). Choć instytucja split-payment jest już obecna w polskim prawie podatkowym od lipca 2018 r., dotychczas miała ona charakter dobrowolny.

Stan ten zmieni się od 1 listopada 2019 r., kiedy podatnicy będą obowiązani do stosowania mechanizmu podzielonej płatności w odniesieniu do niektórych towarów lub usług. Konsekwencją wprowadzenia zmian będzie również uchylenie mechanizmu odwrotnego obciążenia na usługi budowlane i tzw. towary wrażliwe.

Co się zmieni?

Po wejściu w życie nowych przepisów, podatnicy będą zobligowani do stosowania mechanizmu podzielonej płatności w odniesieniu do płatności za udokumentowane fakturą nabyte towary i usługi wymienione w nowym Załączniku nr 15 do Ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.)1, jeżeli kwota transakcji (niezależnie od ilości płatności) przekroczy kwotę 15 000 zł [art. 108a ust. 1a uVAT w znowelizowanej treści].

Załącznik nr 15 pokrywają się w sporej mierze z dotychczasowymi Załącznikami nr 11 (zawierającym wykaz towarów „wrażliwych”, do których stosowano mechanizm odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 uVAT) oraz 14 (zawierającym usługi budowlane objęte odwrotnym obciążeniem) będzie obejmował między innymi:

  1. wyroby węglowe;
  2. wyroby stalowe;
  3. złoto, srebro i platynę;
  4. niektóre urządzenia elektroniczne;
  5. odpady i surowce wtórne;
  6. roboty budowlane.

Z drugiej strony, podatnicy, którzy dostarczają towary wskazane w Załączniku nr 15 lub świadczą wymienione w nim usługi, będą zobligowani do przyjęcia płatności w mechanizmie podzielonej płatności [art. 108a ust. 1b uVAT w znowelizowanej treści]. Dodatkowo, wystawiając fakturę objętą split-payment będą zobligowani do dodania na fakturze adnotacji „mechanizm podzielonej płatności” wszędzie tam, gdzie zastosowania tego mechanizmu będzie obowiązkowe [art. 106e ust. 1 pkt 18a uVAT].

Pewnym uproszczeniem dla podatników będzie możliwość dokonania zbiorczej płatności za kilka faktur wystawionych przez tego samego dostawcę w okresie nie krótszym niż jeden dzień i nie dłuższym niż jeden miesiąc.

Nowe przepisy wprowadzają również istotne zmiany dla podatników zagranicznych. Po wejściu w życie zmian, podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów lub świadczą usługi, o których mowa w Załączniku nr 15 do uVAT, oraz podatnicy nabywający te towary lub usługi są obowiązani posiadać rachunek rozliczeniowy w polskim banku i prowadzony w złotych [art. 108e uVAT w znowelizowanej treści]. Obowiązek ten będzie niezależny od tego, gdzie znajduje się siedziba podatnika, wobec czego podatnicy zagraniczni będą zmuszeni do otwarcia rachunku w polskim banku i wykorzystywania go w obrocie towarami objętymi obowiązkowym split-payment. Pewnym zmniejszeniem tego uciążliwe obowiązku będzie możliwość ubiegania się o zwrot kosztów poniesionych przez zagranicznych podatników z tytułu założenia i prowadzenia takiego rachunku [art. 108f uVAT w znowelizowanej treści].

Konsekwencją wprowadzanych zmian stanie się uchylenie odwrotnego obciążenia na towary wrażliwe wymienione dotychczas w Załączniku nr 11 do uVAT oraz na usługi budowlane wymienione dotychczas w Załączniku nr 14 do uVAT.

Co grozi podatnikom?

Za naruszenie mechanizmu podzielonej płatności podatnikom będą groziły dotkliwe sankcje w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz wyłączeniu kwoty płatności z kosztów uzyskania przychodów.

Sankcja w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego będzie mogła objąć obie strony transakcji, czyli zarówno dostawcę, jak i nabywcę.

W przypadku sprzedawców dodatkowe zobowiązanie podatkowe będzie mogło zostać nałożone na nich w przypadku naruszenia obowiązku ujawnienia na fakturze adnotacji „mechanizm odwrotnego obciążenia”. Sankcja dotknie zatem tych dostawców towarów lub usług, którzy wbrew obowiązkowi nie wskażą nabywcy na fakturze, że zapłata za tę transakcję powinna nastąpić z zastosowaniem instytucjisplit-payment. Dla dostawców dodatkowe zobowiązanie podatkowe wyniesie 30% kwoty podatku przypadającej na dostawę towarów lub świadczenie usług wymienionych w Załączniku nr 15 do ustawy, wykazanej na tak błędnie wystawionej fakturze [art. 106e ust. 12 uVAT w znowelizowanej treści]. Sankcji będzie jednak można uniknąć, jeżeli pomimo błędnie wystawionej faktury zapłata kwoty odpowiadającej kwocie podatku przypadającej na tę dostawę towarów lub świadczenie usług zostanie dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności [art. 106e ust. 13 uVAT w znowelizowanej treści].

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe będzie jednak czyhać również na nabywcę, który dokona płatności z naruszeniem mechanizmu podzielonej płatności [art. 108a ust. 7 uVAT w znowelizowanej treści]. Co ważne, sankcja w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego nie będzie mogła być wymierzona nabywcy, jeżeli dostawca lub usługodawca rozliczy całą kwotę podatku wynikającą z faktury, która została zapłacona z naruszeniem mechanizmu podzielonej płatności [art. 108a ust. 8 uVAT w znowelizowanej treści].

To jednak nie koniec sankcji. Od stycznia 2020 r. nabywcy nie będą mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków w tej części, w jakiej pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a uVAT, płatność zostanie dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności [art. 15d ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.) oraz art. 22p ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.)].

Co zrobić, aby przygotować się do zmian?

Celem przygotowania się na nadchodzące zmiany podatnicy powinni w pierwszej kolejności zrewidować, czy oferują lub nabywają towary lub usługi objęte mechanizmem podzielonej płatności. Jeżeli sytuacja taka ma miejsce, konieczne stanie się:

  1. opracowanie procedur w zakresie weryfikowania, czy dana transakcja podlega pod mechanizm podzielonej płatności;
  2. dostosowania zasad dokonywania płatności lub wystawiania faktur do nowych regulacji;
  3. przygotowania się techniczne na nowe regulacje (między innymi poprzez wprowadzenie możliwości opatrywania faktury adnotacją osplit-paymentoraz zweryfikowania zasad dokonywania rozliczeń przy wykorzystaniu split-payment we właściwym banku); oraz
  4. przeszkolenia pracowników w obszarze nowych obowiązków.

Podatnicy, którzy nie posiadają rachunku rozliczeniowego w polskim banku prowadzonego w walucie polskiej, będą zobligowani dodatkowo do otwarcia rachunku bankowego celem dopasowania się do nowych regulacji.

1 Zwanej dalej: uVAT.

Prosta Spółka Akcyjna

W dniu 2 sierpnia 2019 r. Prezydent RP podpisał Ustawę z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw1, wprowadzającą do polskiego systemu prawa nowy rodzaj spółki, tzw. Prostą Spółkę Akcyjną.

Prosta spółka akcyjna2 stanowi połączenie to połączenie cech spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (zwłaszcza w zakresie stosunkowo taniego założenia, funkcjonowania i likwidacji) z zaletami spółki akcyjnej, zwłaszcza w zakresie możliwości finansowania spółki oraz jej funkcjonowania. Wprowadzona forma ma za zadanie wzmocnienie rozwoju startupów w Polsce, poprzez wprowadzenie rozwiązań, które pozwolą innowacyjnym przedsiębiorcom na łatwiejsze założenie spółki i pozyskanie niezbędnego kapitału. Nowy typ spółki kapitałowej będzie jednak mógł być wykorzystywany również do prowadzenia innej działalności.

Zgodnie z Ustawą nowelizującą PSA będzie spółką kapitałową, choć łączącą cechy spółki osobowej ze spółką kapitałową. Przepisy nowego Działu IA Tytułu III Kodeksu Spółek Handlowych z dnia 15 września 2000 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.)3określają PSA jako spółkę która może być zawiązana w każdym celu prawnie dopuszczalnym przez jedną albo kilka osób (akcjonariuszy), którzy nie odpowiadają za zobowiązania spółki i którzy są zobowiązani do wniesienia na pokrycie obejmowanych akcji (niepodzielnych, nieposiadających wartości nominalnej i niestanowiących części kapitału akcyjnego) wkładów pieniężnych lub wkładów niepieniężnych [dodawany art. 3001§ 1 KSH].

Co istotne, inaczej niż w przypadku pozostałych spółek kapitałowych (czyli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej) wysokość kapitału akcyjnego PSA nie będzie wskazywana w umowie spółki, a zmiana wysokości kapitału akcyjnego nie będzie wymagała przeprowadzenia sformalizowanej procedury jego podwyższenia bądź obniżenia, stanowiącym zmianę umowy spółki. W związku z zawiązaniem spółki wysokość kapitału akcyjnego będzie określana przez zarząd na podstawie sumy wartości wkładów pieniężnych i wkładów niepieniężnych wniesionych na pokrycie akcji, z wyłączeniem wkładów, które nie podlegają zaliczeniu na kapitał akcyjny [dodawany art. 30012§ 3 pkt 2]. Kolejną nowością i ukłonem w stronę startupów będzie możliwość wnoszenia przez akcjonariuszy wkładu w postaci pracy lub usług.Minimalny kapitał zakładowy wyniesie tylko 1 zł.

Warto wspomnieć, że w przypadku PSA nie będzie obowiązku wniesienia całości wkładu na kapitał zakładowy przed datą złożenia wniosku o jej rejestrację. Termin wniesienia wkładu może określać umowa spółki, uchwała walnego zgromadzenia albo zarządu [dodawany art. 3005§ 2 KSH], a jedynym ograniczeniem w tym zakresie konieczność wniesienia wkładów w całości w ciągu trzech lat od chwili wpisu spółki do rejestru [dodawany art. 3009§ 1 KSH].

Do innych zalet PSA będzie można zaliczyć:

  1. możliwość jej szybkiej rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego (w systemie S24), obok możliwości rejestracji metodą „tradycyjną”);
  2. duża swoboda w określaniu umowy prostej spółki akcyjnej, która będzie bardziej elastyczna niż statut klasycznej spółki akcyjnej, co pozwoli na większą swobodę jej kształtowania przez założycieli i akcjonariuszy;
  3. brak statusu spółki publicznej i związanych z tym restrykcyjnych obowiązków – akcje PSA nie będą notowane na giełdzie;
  4. uproszczony elektroniczny rejestr akcjonariuszy, prowadzony np. przez firmę inwestycyjną albo notariusza, przy czym możliwe będzie również prowadzenie tego rejestru przy wykorzystaniu technologii blockchain;
  5. szerokie wykorzystanie komunikacji elektronicznej w podejmowaniu uchwał, odbywaniu zgromadzeń akcjonariuszy oraz w komunikacji pomiędzy akcjonariuszami;
  6. brak skomplikowanych wymogów organizacyjnych, przejawiający się między innymi w braku obowiązku powoływania rady nadzorczej.

Podobnie jak w przypadku klasycznej spółki akcyjnej, akcjonariusze będą mieli prawo do udziału w zysku oraz prawo do wypłaty z kapitału akcyjnego w kwocie wynikającej z rocznego sprawozdania finansowego, która została przeznaczona do wypłaty w uchwale akcjonariuszy, chyba że umowa spółki stanowi inaczej [dodawany art. 30015§ 1 KSH]. W PSA obowiązywać będzie jednak większa swoboda w zakresie rozdzielania dywidendy. Choć co do zasady dywidendę będzie rozdzielało się w stosunku do liczby akcji, to – inaczej niż w przypadku pozostałych spółek kapitałowych – umowa spółki będzie tu mogła stanowić inaczej i przewidywać inne formy określania wielkości dywidendy. W ramach PSA będzie istniała również duża swoboda w zakresie kreowania akcji uprzywilejowanych.

Stosunkowo ciekawe rozwiązania będą dotyczyły również organów PSA. Zgodnie z dodawanym art. 30052 § 1 KSH w PSA będzie funkcjonować Zarząd albo Rada Dyrektorów.

Nowa w polskim prawie instytucja Rady Dyrektorów (czerpiąca z anglosaskiego modelu board of directors) wprowadza w PSA ideę monistycznego modelu organizacji spółki, zgodnie z którą funkcje:prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji oraz nadzoru koncentrują się w jednym organie.

To istotne novum w stosunku do klasycznego podziału tych funkcji w spółkach pomiędzy Zarząd i Radcę Nadzorczą. W proponowanym monistycznym modelu część albo całość czynności związanych z prowadzeniem spraw przedsiębiorstwa spółki (a więc decyzji stricte biznesowych) będzie mogła być powierzona jednemu albo kilku spośród dyrektorów, zwanych Dyrektorami Wykonawczymi. Kwestie te będzie mogła regulować umowa spółki, regulamin lub uchwała rady dyrektorów [art. 30075§ 1 KSH]. Pozostali dyrektorzy (nie wykonawczy) będą mieli zaś za zadanie sprawowanie stałego nadzoru nad prowadzeniem przedsiębiorstwa spółki przez dyrektorów wykonawczych. Dzięki temu rozwiązaniu prowadzenie spraw PSA oraz ich kontrola powinna być prostsza i bardziej dynamiczna.

Dodatkową nowością będzie możliwość tworzenia w ramach organów komitetów, które będą miały za zadanie przygotowywanie lub wykonywanie uchwał. Tu również organy będą miały sporą swobodę, gdyż organizacja i sposób wykonywania powierzonych zadań przez komitet będzie określana w regulaminie komitetu uchwalanym przez organ.

Ciekawym rozwiązaniem będzie również możliwość zwoływania walnych zgromadzeń akcjonariuszy za pośrednictwem poczty elektronicznej [dodawany art. 30084KSH] oraz uczestniczenia w nich przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej [dodawany art. 30091KSH].

Jak widać, wprowadzane rozwiązania mają na celu uatrakcyjnienie w Polsce inwestycji, zwłaszcza w obszarze nowych technologii. Łatwość pozyskiwania kapitału, wprowadzenie rozwiązań teleinformatycznych w funkcjonowaniu spółek, większa swoboda w kształtowaniu działalności spółki – wszystko to sprawia, że PSA będzie mogła stać się atrakcyjnym rozwiązaniem do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Choć na wejście w życie nowych zmian będziemy musieli poczekać do 1 marca 2020 r., warto już dziś rozważyć wykorzystanie tego wehikułu w przyszłości, celem opracowania wewnętrznych regulaminów czy ustalenia struktury spółki, by być gotowym z rejestracją spółki po wejściu w życie zmian. Czy PSA okaże się dla startupów interesującym rozwiązaniem i przełoży się na zwiększenie innowacyjności polskiej gospodarki.

Jeżeli pozostają Państwo zainteresowani większą ilością informacji na temat Prostej Spółki Akcyjnej, skontaktuj się z ekspertami GLC, który udzielą Ci pomocy w zakresie zakładania i funkcjonowania PSA oraz pozwolą na przygotowanie się do jej rejestracji: kancelaria@glc.pl.

1 Zwaną dalej: Ustawą nowelizującą.

2 Zwana dalej również: PSA.

3 Zwanego dalej: KSH.

Przetwarzanie danych z dowodów osobistych w kontekście ustawy o dokumentach publicznych

Z dniem 12 lipca br., po półrocznym vacatio legis, weszła w życie ustawa z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz.U. 2019 poz. 53). W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, iż podstawowym celem regulacji jest stworzenie skutecznego systemu bezpieczeństwa dokumentów publicznych.

Przy czym chodzi o kompleksowe działania, w tym nadzór nad producentem najbardziej wrażliwych dokumentów, a także stałe monitorowanie sfery dokumentów publicznych, działania prewencyjne i edukacyjne. Za zasadne uznano stworzenie mechanizmów wsparcia dla emitentów dokumentów w zakresie standaryzacji procedur i tworzenia wzorów dokumentów publicznych.

Zakaz wykonywania repliki dokumentów publicznych

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy o dokumentach publicznych – dokumentem publicznym jest dokument, który służy do identyfikacji osób, rzeczy lub potwierdza stan prawny lub prawa osób posługujących się takim dokumentem, zabezpieczony przed fałszerstwem i wytwarzany według wzoru określonego w przepisach prawa powszechnie obowiązującego albo taki, którego wzór graficzny i forma zostały zatwierdzone przez podmiot realizujący zadania publiczne uprawniony na podstawie odrębnych przepisów i który jest zgodny z wymogami dla blankietu tego dokumentu określonymi w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Wobec powyższego, do tej grupy dokumentów publicznych zaliczamy m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, paszport, dowód rejestracyjny pojazdu, książeczkę żeglarska, jak również dokumenty wydawane przez urząd stanu cywilnego oraz prawomocne orzeczenia sądów, z których wynika nabycie, istnienie lub wygaśnięcie prawa.

Dotychczas obowiązujące przepisy dotyczące przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, a w szczególności art. 270 § 1 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1600), nie dawały możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności osób oferujących takie „dokumenty” bez udowodnienia celu ich użycia. Uwzględniając stosowaną w tego typu przypadkach ofertę sprzedaży „dokumentów kolekcjonerskich”, w praktyce nie jest możliwe zastosowanie przywołanego przepisu. Tymczasem zagrożeniem dla bezpieczeństwa jest samo oferowanie tego typu „dokumentów”.

Ustawa o dokumentach publicznych wprowadza sankcje karne za sporządzenie repliki dokumentu publicznego. Zgodnie z art. 58 ustawy o dokumentach publicznych – kto wytwarza, oferuje, zbywa lub przechowuje w celu zbycia replikę dokumentu publicznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Jednocześnie, w uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, iż zakaz oraz sankcja karna nie dotyczą kserokopii lub wydruku komputerowego dokumentu publicznego wykonanych do celów urzędowych, służbowych lub zawodowych określonych na podstawie odrębnych przepisów lub na użytek osoby, dla której dokument publiczny został wydany. Definicja zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 6) ustawy o dokumentach publicznych jednoznacznie wskazuje, iż repliką dokumentu publicznego jest odwzorowanie lub kopia wielkości od 75% do 120% oryginału o cechach autentyczności dokumentu publicznego lub blankietu dokumentu publicznego.

Zgodnie z aktualnym stanowiskiem Urzędu Ochrony Danych Osobowych – nie każda kopia dokumentu publicznego będzie miała cechy autentyczności. Wobec powyższego wykonanie wydruku komputerowego lub kserokopii dokumentu publicznego, która nie spełnia kryteriów repliki dokumentu publicznego, nie będzie skutkowało nałożeniem sankcji karnej z art. 58 ustawy o dokumentach publicznych.

Niemniej podmiot, który skopiuje np. dowód osobisty może odpowiadać za naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych poprzez przetwarzanie zbyt szerokiego zakresu danych osobowych.

Określenie celu przetwarzania danych osobowych

Podmioty wykonujące kopie dokumentów tożsamości powinny pamiętać o zasadach wynikających z RODO, w tym m.in. zasadzie minimalizacji danych. Wielokrotnie kopiowanie dokumentów potwierdzających tożsamość może prowadzi

do pozyskiwania danych wykraczających poza zakres dopuszczalny przepisami prawa, na podstawie których działają dane podmioty. W takich przypadkach organ nadzorczy weryfikuje czy zakres przetwarzanych danych jest ograniczony do tego co niezbędne do celów, dla których dane są przetwarzane– czy nie narusza zasady minimalizacji.

Wówczas to na administratorze danych osobowych będzie ciążył obowiązek udowodnienia, że konkretne dane są mu niezbędne dla realizacji określonego celu. Jeśli administrator nie wykaże podstawy do przetwarzania danych z dokumentu tożsamości, może zostać ukarany karą pieniężną przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

W ocenie UODO większość podmiotów, które dążą do wykonywania kserokopii dokumentów tożsamości nie może tego uzasadniać takim celem, jakim jest np. zawarcie umowy. Ponadto w nowych dowodach osobistych widnieją dane, które są zbędne dla potrzeb zawarcia umowy, jak np. wizerunek, płeć, obywatelstwo.

Wykonania kserokopii dokumentu publicznego nie można tłumaczyć także celem, jakim jest ewentualne dochodzenie roszczeń. Do realizacji takiego celu wystarczające wydaje się pozyskanie jedynie takich danych, jak: imię i nazwisko, adres zamieszkania czy numer dokumentu tożsamości bądź PESEL. Ponadto w znakomitej większości przypadków dla potwierdzenia tożsamości osoby fizycznej wystarczający jest wgląd do dokumentu tożsamości. Oprócz wglądu za dopuszczalne można uznać ewentualne odnotowanie wyłącznie wybranych informacji, które w razie potrzeby posłużą później przedsiębiorcy np. do dochodzenia roszczeń.

Należy przy tym pamiętać, że gdy ustanie cel uzasadniający przetwarzanie tych danych, administrator powinien je usunąć – np. zwrócić formularz, na którym spisał takie dane, ich posiadaczowi.

Uprawnienia banków i zakładów ubezpieczeń do wykonania kserokopii dowodu osobistego

Przewidziana w ustawie podstawa prawna do skanowania dokumentów tożsamości i przetwarzania informacji w nich zawartych dotyczy podmiotów, które muszą stosować środki bezpieczeństwa przewidziane w ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1115). Zgodnie bowiem z jej art. 34 ust. 4 instytucje obowiązane na potrzeby stosowania środków bezpieczeństwa finansowego mogą przetwarzać informacje zawarte w dokumentach tożsamości klienta i osoby upoważnionej do działania w jego imieniu oraz sporządzać ich kopie.

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy status instytucji zobowiązanej mają m.in.:

  1. banki krajowe, oddziały banków zagranicznych, oddziały instytucji kredytowych, instytucje finansowe mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz oddziały instytucji finansowych niemających siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
  2. krajowe instytucje płatnicze, krajowe instytucje pieniądza elektronicznego, oddziały unijnych instytucji płatniczych, oddziały unijnych i zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego, małe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych oraz agenci rozliczeniowi;
  3. zakłady ubezpieczeń;
  4. pośrednicy ubezpieczeniowi;

Instytucje wskazane powyżej oraz inne, wymienione w ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu są obowiązane do ustalenia beneficjentów rzeczywistych (art. 34 ust. 1 ustawy), co zwykle robią właśnie na podstawie danych z dowodu tożsamości lub innych dokumentów publicznych.

Ponadto zgodnie z art. 112b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2187), banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

autor: Paulina Grzybczyk
Senior Associate / Aplikant Radcowski

 

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski