+48 32 479 10 50

Nowe przepisy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy i przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu

Nowe przepisy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy i przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu.

Nowelizacja regulacji AML na ostatniej prostej

Nowa Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu z dnia 1 marca 2018 r. czeka już tylko na podpis Prezydenta. Po jej ogłoszeniu rozpocznie się trzymiesięczny okres vacatio legis, w czasie którego zainteresowani będą musieli dostosować się do nowych regulacji.

Ustawa wdraża postanowienia Dyrketywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE [Dyrektywa AML IV].

Ponadto w związku z faktem przedłożenia w dniu 5 lipca 2016 r. przez Komisję Europejską wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i zmieniającej dyrektywę 2009/101/WE (COM(2016) 450 final) [Dyrektywa AML V] w Ustawie wdrożono już rozwiązania, w stosunku do których z wysoką dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że zostaną przyjęte w Dyrektywie AML V.

Nowy katalog instytucji zobowiązanych

Ustawa poszerza i uzupełnia zgodnie z wymogami Dyrektywy AML IV katalog instytucji obowiązanych do przestrzegania Ustawy, obciążonych obowiązkiem oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także stosowania środków bezpieczeństwa finansowego wskazanych w Ustawie.

Przewiduje także nadanie statusu instytucji zobowiązanych różnym kategoriom podmiotów, takim jak banki, instytucje pożyczkowe, ale także np. doradcy podatkowi czy notariusze. Katalog instytucji obowiązanych przedstawiony w Ustawie w znaczącym stopniu pokrywa się z katalogiem instytucji obowiązanych określonym w obecnie obwiązujących przepisach. Podstawowe zmiany w odniesieniu do przepisów dotychczasowych to nadanie statusu instytucji obowiązanej:

1. przedsiębiorcom w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, niebędącymi innymi instytucjami obowiązanymi, świadczącymi usługi polegające na:

  • tworzeniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w tym spółek,
  • pełnieniu funkcji lub umożliwianiu innej osobie pełnienia funkcji, członka zarządu spółki lub podobnej funkcji w stosunku do innych osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej,
  • zapewnianiu siedziby, adresu prowadzenia działalności lub adresu korespondencyjnego i innych pokrewnych usług dla osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w tym spółek,
  • działaniu lub umożliwieniu innej osobie działania, jako powiernik trustu, który powstał w drodze czynności prawnej, lub podobnego porozumienia prawnego,
  • działaniu lub umożliwieniu innej osobie działania jako osobie wykonującej prawa z akcji lub udziałów na rzecz podmiotu innego niż spółka notowana na rynku regulowanym podlegającej wymogom dotyczącym ujawniania informacji zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub podlegająca równoważnym standardom międzynarodowym – art. 2 ust. 1 pkt 16

2. podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie:

  • wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi i środkami płatniczymi,wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi,
  • pośrednictwa w wymianie, o której mowa w lit. a lub b, lub
  • prowadzenia rachunków, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 17 lit. e – art. 2 ust. 1 pkt 12.

3. przedsiębiorcom w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej prowadzącym działalność polegającą na udostępnianiu skrytek sejfowych – art. 2 ust. 1 pkt 24;

4. instytucjom pożyczkowym w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2016 r. poz. 1528, z późn. zm.) – art. 2 ust. 1 pkt 25.

Tym samym, obowiązek czuwania nad przestrzeganiem postanowień Ustawy spadnie na zdecydowanie większą ilość podmiotów, niż miało to miejsce dotychczas.

Nowa Ustawa wpłynie również na wykonywanie zawodów prawniczych. Zgodnie z motywem 9 preambuły do Dyrektywy AML IV profesjonaliści świadczący pomoc prawną lub czynności doradztwa podatkowego powinni być bowiem objęci przepisami krajowymi wydanymi na podstawie dyrektywy 2015/849 w przypadku, w którym pomoc prawna lub czynności doradztwa podatkowego są wykonywane w odniesieniu do transakcji związanych z wysokim ryzykiem wykorzystania ich do celów prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. W tym zakresie nowa Ustawa stanowi, że za instytucję obowiązaną powinni również zostać uznani:

1. adwokaci, radcowie prawni, prawnicy zagraniczni, doradcy podatkowi w zakresie, w jakim świadczą na rzecz klienta pomoc prawną lub czynności doradztwa podatkowego dotyczące:

  • kupna lub sprzedaży nieruchomości, przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
  • zarządzania środkami pieniężnymi, instrumentami finansowymi lub innymi aktywami klienta,
  • zawierania umowy o prowadzenie rachunku bankowego, rachunku papierów wartościowych lub wykonywania czynności związanych z prowadzeniem tych rachunków,
  • wnoszenia wkładu do spółki kapitałowej lub podwyższenia kapitału zakładowego spółki kapitałowej,
  • tworzenia, prowadzenia działalności lub zarządzania spółkami kapitałowymi lub trustami

z wyjątkiem radców prawnych oraz prawników zagranicznych wykonujących zawód w ramach stosunku pracy lub służby w urzędach obsługujących organy administracji publicznej, oraz doradców podatkowych wykonujących zawód w ramach stosunku pracy; jak również

2. doradcy podatkowi w zakresie czynności doradztwa podatkowego innych niż wymienione powyżej oraz biegli rewidenci.

W tym jednak przypadku w Ustawie ograniczono zakres, w jakim adwokaci, radcy prawni, prawnicy zagraniczni oraz doradcy podatkowi będą podlegać obowiązkom związanym z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Waluty wirtualne po raz pierwszy

Ciekawą zmianą jest również ujęcie w katalogu instytucji obowiązanych podmiotów świadczących usługi w zakresie wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi a prawnymi środkami płatniczymi [art. 2 ust. 1 pkt 12 Ustawy]. Nowa Ustawa jako pierwsza w Polsce wprowadza definicję waluty wirtualnej jako cyfrowego odwzorowania wartości, które nie jest:

  • prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,
  • międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,
  • pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,
  • instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,
  • wekslem lub czekiem

oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

W tym zakresie nowa Ustawa również wychodzi naprzeciw wymaganiom nałożonym na kraje członkowskie przez Dyrektywę AML V, która wymaga od Państw Członkowskich nałożenia na podmioty świadczące usługi w zakresie wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi a prawnymi środkami płatniczymi oraz prowadzące na rzecz swoich klientów portfeli walut wirtualnych obowiązków z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Oznacza to, że giełdy walut wirtualnych oraz podmioty, które prowadzą portfele tych walut, będą zobowiązane do przestrzegania środków bezpieczeństwa finansowego w zakresie przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy na zasadach wskazanych w Ustawie na podobnym poziomie, jak inne instytucje obowiązane. Za ratio legis proponowanych regulacji wskazuje się chęć przeciwdziałania wykorzystywaniu walut wirtualnych np. w celu finansowania terroryzmu.

To nie koniec nowości

Powyższe to jednak drobny wycinek nadchodzących zmian. Nowości jest na tyle dużo, że ustawodawca zdecydował się w miejsce nowelizacji i aktualizacji obecnie obowiązującej Ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1049) – na wprowadzenie zupełnie nowego aktu prawnego. Ma to zwiększyć jego czytelność i przejrzystość.

Warto jednak wskazać, że w gąszczu nowości znalazły się również następujące rozwiązania:

  • aktualizacja zadań Komitetu Bezpieczeństwa Finansowego;
  • doprecyzowanie zasad prowadzenia kontroli instytucji obowiązanych;
  • modyfikację obowiązków instytucji obowiązanych, w tym w zakresie stosowania środków bezpieczeństwa finansowego;
  • wprowadzenie otwartego katalogu elementów stosunków gospodarczych lub transakcji okazjonalnych, które powinny być wzięte pod uwagę w procesie rozpoznania oraz oceny ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związanych z danymi stosunkami gospodarczymi lub transakcją okazjonalną
  • modyfikację zasad stosowania szczególnych środków ograniczających przeciwko osobom, grupom i podmiotom;
  • nowości dotyczące sankcji administracyjnych nakładanych na instytucje obowiązane nieprzestrzegające obowiązków nałożonych na mocy nowej Ustawy;
  • określenie zasad dostępu Generalnego Inspektora Informacji Finansowej do danych niezbędnych do prawidłowego wypełniania przez niego zadań ustawowych, ich gromadzenia, ochrony oraz udostępniania tych informacji innym podmiotom;
  • utworzenie Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych oraz określenie zasad jego funkcjonowania;
  • wprowadzenie regulacji dotyczących wstrzymywania transakcji i blokowania rachunków;
  • wprowadzenie rozwiązań dotyczących oszacowania i opracowania krajowej oceny ryzyka prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu;
  • obowiązek wyznaczenia w instytucji obowiązanej osoby pełniącej funkcję kadry kierowniczej wyższego szczebla (tzw. compliance-officer).

Zapraszamy do kontaktu wszystkie podmioty, które mogą zostać objęte nowymi obowiązkami w zakresie przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, jak również które będą zmuszone do dostosowania swoich regulacji wewnętrznych do wymogów Ustawy z dnia 1 marca 2018 r. Eksperci GLC zapewniają kompleksowe wsparcie przy projektowaniu oraz wdrożeniu rozwiązań w zakresie AML: kontakt@glc.pl.

Nowe zasady obliczania i poboru opłat za korzystanie z wód

W dniu 1 stycznia 2018 r. w życie weszła ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. 2017 poz. 1566), regulująca system nowych zasad uiszczania opłat za usługi wodne przez użytkowników wód posiadających pozwolenia wodnoprawne lub pozwolenia zintegrowane, zatem głównie przedsiębiorców.

Usługi wodne

Zgodnie z ustawą pod pojęciem „usługi wodne” rozumieć należy m.in.:

1. pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych,

2. wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3. odprowadzanie do wód:

  • wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,
  • wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast;

4. pobór wód podziemnych i wód powierzchniowych na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych;

5. wprowadzanie do wód lub do ziemi ścieków z chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych.

Opłaty za korzystanie z usług wodnych: opłata stała i opłata zmienna

Wedle regulacji ustawowych, opłata za korzystanie z usług wodnych składa się z dwóch elementów: opłaty stałej oraz opłaty zmiennej.
Wysokość opłaty stałej ustala i przekazuje podmiotom zobowiązanym w formie informacji rocznej powstała z mocy ustawy nowa osoba prawna – Wody Polskie, której kompetencje wykonywał w poprzednim stanie prawnym Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki wodnej i dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej.

Wymiar opłaty obliczany jest osobno dla każdego rodzaju usługi, przy uwzględnieniu wielu czynników odpowiadających formie korzystania z wód, m.in.

• czasu wyrażonego w dniach,
• rodzaju pobranej wody,
• maksymalnej ilości wody, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo zintegrowanego,
• stosunku ilości wody która może być pobrana do dostępnych zasobów,
• ilości i kategorii wody lub ścieków odprowadzanych do wód lub ziemi,
• przeznaczenia wody.

Podmiot zobowiązany do zapłaty, uiszcza opłatę na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału.
Opłata zmienna związana jest natomiast z miernikami faktycznego korzystana z wody.

Wysokość opłat zmiennych ustalana ma być na podstawie odczytu wskazań przyrządów pomiarowych, dokonywanego przez pracowników Wód Polskich i uzależniona jest m.in. od:

• jednostkowej stawki opłaty wynikającej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. 2017 poz. 2502),
• rzeczywistego poboru wód i odprowadzania ścieków,
• ilości i rodzaju substancji wprowadzonych ze ściekami do wód i ziemi.

Podobnie jak w przypadku określania wysokości opłaty stałej, wartość opłaty zmiennej obliczana i przekazywana będzie w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia opłaty. Ustaloną w ten sposób kwotę, podmiot zobowiązany jest uiścić na rachunek bankowy Wód Polskich w terminie 14 dni od jej otrzymania.

Co istotne, ustawa kształtuje uprawnienie właściwego organu Wód Polskich do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wysokości opłat stałych i zmiennych, w przypadku braku ich zapłaty w sposób opisany powyżej.

Przepisy przejściowe – obliczanie wysokości opłaty przed wejściem w życie obowiązku korzystania z przyrządów pomiarowych

Ustawodawca w przepisach przejściowych przewidział wymóg stosowania przyrządów pomiarowych dopiero od dnia 31 grudnia 2020 r. Do tego czasu ustalenie wysokości opłaty nastąpić ma na podstawie:

• określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód,
• pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych,
• pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych.

Jak postępować w przypadku błędnego wyliczenia wysokości opłaty za korzystanie z usług wodnych?

Jeśli podmiot zobowiązany do wniesienia opłat za korzystanie z usług wodnych nie zgadza się z obliczoną wysokością opłaty, wówczas raz w okresie rozliczeniowym skorzystać może z prawa do złożenia reklamacji w terminie nie przekraczający 14 dni od dnia otrzymania informacji, co jednak nie wstrzymuje wykonania powstałego w tym zakresie obowiązku. W takim przypadku Wody Polskie albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatrują reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Uznanie reklamacji wiąże się z wydaniem przez organ właściwy nowej informacji, w której dokonano obliczenia uwzględniającego zastrzeżenia podmiotu zobowiązanego i koniecznością zwrotu w terminie 14 dni różnicy pomiędzy wysokością opłaty wpłaconej, a kwotą obliczoną w wyniku uznania reklamacji. W razie braku uznania reklamacji, organ właściwy wydaje stosowną decyzję, od której podmiot korzystający z usług wodnych może wnieść skargę do właściwego sądu administracyjnego.

Źródła:
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, Dz.U. 2017 poz. 1566,
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, Dz.U. 2017 poz. 2502.

Obowiązek wysyłania drogą elektroniczną sprawozdań finansowych za 2017 rok po 15 marca 2018 r.

Sprawozdania za rok 2017 w papierowej formie będzie można złożyć najpóźniej do 14 marca 2018 roku, ponieważ już od 15 marca 2018 r. powinny zostać złożone do KRS z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości.  Z tego powodu przedsiębiorcy zostaną niejako zobligowani do posługiwania się kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.

W związku z implementacją Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz. Urz. UE L 169 z 30.06.2017, zwana dyrektywą BRIS [Business Registers Interconnection System – System Integracji Rejestrów Przedsiębiorców]) ustawa z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw wprowadza szereg nowelizacji, które wejdą w życie w ciągu najbliższych dwóch lat (ustawa zasadniczo  wchodzi w życie dnia 15 marca 2018 r., jednak niektóre zmiany zostaną wprowadzone dopiero 9 kwietnia, 1 października 2018 r., 1 lutego 2019 r. oraz 1 marca 2020 r.).

Zmiany obejmują m. in. ustawę z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, ustawę z dnia 23 Kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, ustawę z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie czy ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Dla każdego podmiotu obowiązanego do składania dokumentów finansowych (o których mowa w art. 69 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, Dz. U. z 2018 r. poz. 395 i 398) prowadzone będzie w systemie teleinformatycznym Repozytorium Dokumentów Finansowych (RDF). Nowy system, który Ministerstwo Sprawiedliwości udostępni 15 marca 2018 r. umożliwi przedsiębiorcom bezpłatne zgłoszenie dokumentów finansowych do RDF.

Ustawodawca przewidział jednak okres przejściowy, który będzie trwał od 15 marca do 30 września 2018 r. W tym okresie dokumenty finansowe wskazane w art. 69 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, dołączone do wniosku, będą mogły mieć formę elektronicznej kopii (skanów).

Zgodnie z informacją podaną przez Ministerstwo Sprawiedliwości w okresie przejściowym należy:

  1. sporządzić dokumenty finansowe tradycyjnie,
  2. po podpisaniu zeskanować je, tworząc tym samym elektroniczną kopię (skan).

Złożenie dokumentów, o których mowa w art. 69 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, następuje przez zgłoszenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego do tego celu przez Ministra Sprawiedliwości. Zgłoszenie musi być podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP przez co najmniej jedną osobę fizyczną, której numer PESEL jest ujawniony w Rejestrze, wpisaną jako członek organu uprawnionego do reprezentowania, wspólnik uprawniony do reprezentowania spółki osobowej, syndyk albo likwidator. Jeżeli wspólnikiem uprawnionym do reprezentowania spółki osobowej nie jest osoba fizyczna, zgłoszenie opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP co najmniej jedna osoba fizyczna, której numer PESEL jest ujawniony w Rejestrze, wpisana jako członek organu uprawnionego do reprezentowania, syndyk, likwidator wspólnika albo wspólnik uprawniony do reprezentowania spółki osobowej będącej wspólnikiem.

Dopiero z dniem 1 października 2018 r. wprowadzony zostanie obowiązek sporządzania powyżej wskazanych  dokumentów wyłącznie w postaci elektronicznej, co wiąże się ze zmianą sposobu sporządzania sprawozdania finansowego. Ponadto od dnia 1 października 2018 r. zamieszczenie w Repozytorium Dokumentów Finansowych sprawozdania finansowe lub sprawozdania z badania będą przesyłane automatycznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, a więc zniesiony zostanie obowiązek osobnego składania tych dokumentów do Urzędu Skarbowego.

Istotne z punktu widzenia przedsiębiorców zmiany dotkną również ustawę z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie – od dnia 9 kwietnia 2018 r. notariusze zostaną zobowiązani do umieszczania elektronicznych wpisów aktów notarialnych, które zawierają dane stanowiące podstawę wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego albo podlegają złożeniu do akt rejestrowych podmiotu wpisanego do tego rejestru w Centralnym Repozytorium Elektronicznych Wypisów Aktów Notarialnych.
Etapowa cyfryzacja Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi do całkowitej rezygnacji z korespondencji przedsiębiorców z KRS-em w tradycyjnej postaci papierowej. Od dnia 1 marca 2020 r. wszelkie wnioski dotyczące podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru przedsiębiorców będą składane wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, który zgodne z założeniami reformy ma być przyjazny dla użytkownika oraz w praktyce powinien znacznie ograniczyć możliwość nieprawidłowego wypełnienia wniosków.

Źródło:
1. Ustawa z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw
2. Odpowiedź Ministerstwa Sprawiedliwości http://podatki.gazetaprawna.pl/artykuly/1105278,od-15-marca-sprawozdanie-finansowe-do-krajowego-rejestru-sadowego-tylko-w-formie-elektronicznej.htm

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski