+48 32 479 10 50

Składka ZUS przy umowie-zleceniu od 1 stycznia 2016

Ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym oraz ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby fizyczne wykonujące prace na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (art. 6 ust. 1 pkt 4 i ust. 12 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) od dnia rozpoczęcia wykonywania umowy aż do jej rozwiązania lub wygaśnięcia, bez względu na okres na jaki została zawarta.

Jeżeli zawarto umowę z osobą, która nie jest ubezpieczona z innego tytułu to składka na ubezpieczenie emerytalno-rentowe jest obowiązkowa. Natomiast w przypadku ubezpieczenia chorobowego ma charakter dobrowolny. Ubezpieczeniu wypadkowemu dana osoba podlega obowiązkowo w przypadku gdy świadczenie wykonywane jest w siedzibie lub w miejscu prowadzenia działalności przez zleceniodawcę. Objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym jest obowiązkowe bez względu na miejsce wykonywania pracy objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym jest obowiązkowe.

Od 1 stycznia 2016 w ramach walki z umowami śmieciowymi powstał obowiązek odprowadzania składek do ZUS od umów zleceń do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (składki ze wszystkich tytułów, jeżeli postawa wymiaru nie osiągnie co najmniej stawki płacy minimalnej). Nowelizacja ustawy o ubezpieczeniach społecznych uchwalona w październiku 2014 roku eliminuje powszechną praktykę zwierania podwójnych umów w celu obniżenia składki ZUS. Wejście w życie ustawy poprzedził roczny okres vacatio legis. Podwyższona składka spowoduje jednak dodatkowe koszty samej umowy.

Osoba, która spełnia warunki objęcia ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi z kilku tytułów (takich jak: praca nakładcza, umowa-zlecenie, prowadzenie i współpracy przy pozarolniczej działalności, manat posła lub senatora, bycie duchownym) jest objęta obowiązkowo ubezpieczeniami z tytułu, który powstał najwcześniej. O obowiązku decyduje kolejność powstania tytułów lub zawierania umów. Osoba taka może jednak dobrowolnie na swój wniosek być objęta ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi także z pozostałych wszystkich lub wybranych tytułów albo zmienić tytuł ubezpieczeń (art. 9 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z zastrzeżeniem art. 9 ust. 2c i 7).

Zwolnieniu od obowiązkowych ubezpieczeń podlegają osoby uczące się do 26 roku życia z którymi zawarto umowę zlecenia. Nie ma znaczenia, czy studiują w systemie dziennym, wieczorowym czy też zaocznym. Wyjątkiem nie objęci są studenci wykonujący pracę na podstawie umowy-zlecenia, których jednocześnie łączy ze zleceniodawcą umowa o pracę. W takiej sytuacji umowa zlecenie w zakresie ubezpieczeń społecznych jest traktowana jako umowa o pracę.

Nie tylko faktura korygująca pozwala na korektę błędnie oznaczonych stron

Powiat w latach 1999-2011 ponosił wydatki związane z rozbudową szpitala, w którym działalność medyczną prowadził Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej (SPZZOZ).

W 2011 roku publiczny szpital SPZZOZ przekształcono w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która z mocy prawa stanowiła własność Powiatu. Następnie Powiat dnia 10 sierpnia 2011 roku zawarł umowę odpłatnej dzierżawy nieruchomości z zewnętrzną spółką. W ramach umowy spółka przejęła nieruchomości i zobowiązała się kontynuować budowę szpitala.

W związku ze zmianą przeznaczenia nieruchomości czynności zostały opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Powiat, jako inwestor budowy powinien widnieć na fakturach zakupu jako nabywca, jednak przez omyłkowe przeoczenie na fakturach nadal oznaczano SPZZOZ. Błąd został zauważony  dopiero w momencie, gdy Powiat próbował uzyskać odliczenie podatku od towarów i usług naliczonego przy budowie szpitala, w związku z wydzierżawieniem inwestycji.

Szczególna więź istniejąca pomiędzy Powiatem, a nieistniejącym już SPZZOZ pozwalała na przyjmowanie błędnie wystawionych faktur, ponieważ ich wystawca nie miał obowiązku znać szczególnych powiązań obu podmiotów, w związku z czym powołując się na art. 106k ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku (Dz.U. z 2016 r. poz. 710) podniósł, że powinien wystawić noty korygujące do faktur zakupu dotyczących budowy szpitala i infrastruktury towarzyszącej.

18 kwietnia 2014 r. Urząd Skarbowy w interpretacji indywidualnej uznał stanowisko za nieprawidłowe i odmówił powiatowi prawa do usunięcia błędnego określenia strony za pomocą noty korygującej. Zgodnie z jego stanowiskiem jeżeli faktura zawierała błędne informacje dotyczące oznaczenia stron, a podmiot wskazany nie uległ zmianie istnieje podstawa do wystawienia faktury korygującej.

21 sierpnia 2014 (sygn. akt I SA/Ke 434/14) WSA w Kielcach uchylił zaskarżoną przez Powiat interpretację indywidualną Ministra Finansów. Sąd uznał, że przepisy podatkowe pozwalają na skorygowanie danych nabywcy poprzez wystawienie faktury korygującej jak i noty korygującej, jednakże tylko pomyłki wymienione w zakresie wyjątków są wskazane do korekty za pomocą faktury korygującą. Przepisy podatkowe nie wykluczają prawa do korygowania informacji wiążących się ze sprzedawcą lub nabywcą za pomocą noty korygującej, więc omyłkowo wskazana strona umowy sprzedaży może być poprawiona za jej pomocą.

Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną. Nabywca towaru, który otrzymał fakturę zawierającą błędy (z wyjątkiem pomyłek w określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15 u.p.t.u.. w związku z art. 106k ust. 1 u.p.t.u.) może wystawić fakturę nazywaną notą korygującą, która wymaga akceptacji wystawcy.

Co do zasady korekty dotyczące oznaczenia nabywcy nie mogą prowadzić do wskazania innego podmiotu niż wskazanego na fakturze pierwotnej, chyba że oznaczenie jest spowodowane omyłkowym, nieświadomym działaniem wystawcy. Pomyłki takie będą dotyczyć najczęściej sytuacji związanych z następstwem prawnym.

Orzeczenie

Źródło

Wynagrodzenie za zaprzestanie produkcji nie stanowi kosztu podatkowego

W wyniku przeprowadzonej reorganizacji spółka zobowiązała się wypłacić rekompensatę w zamian za wygaszenie produkcji spółki powiązanej mającej siedzibę w Belgii i uzyskanie wyłączności na produkcję określonych towarów.

Wątpliwości dotyczyły  kwalifikacji podatkowej wydatków poniesionych na wypłatę wynagrodzenia dla podmiotu, który zaprzestał działalności w związku z art.  15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem spółki polskiej pomiędzy wypłatą rekompensaty, a planowanym zyskiem istniał oczywisty związek przyczynowo-skutkowy, który jest podstawą zaliczenia wydatku na poczet kosztów.  W wyniku transferu produkcji spółka byłaby wyłącznym producentem wyrobów, a oczywiste zyski nie byłyby możliwe do osiągnięcia bez zawarcia umowy. Koszty o których mowa nie podlegają również wyłączeniu enumeratywnemu wskazanemu w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z wyżej opisanym stanowiskiem i w wydanej interpretacji indywidualnej (nr ITPB3/423-745a/12/AW)  wskazał, że poniesione koszty nie miały na celu bezpośredniego uzyskania, zachowania bądź zabezpieczenia przychodów i nie spełniają podstawowego kryterium celu zawartego w art. 15 – poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

WSA w Bydgoszczy uwzględnił stanowisko spółki (sygn. I SA/Bd 444/13) i uznał, że  wydatek miał na celu uzyskanie dominacji na rynku i pozwolił na zwiększenie potencjalnej sprzedaży. W ocenie sądu można zaliczyć w ciężar kosztów wszelkie faktycznie poniesione wydatki, które mogły mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu z wyłączeniem enumeratywnie wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p.. Przepis ten ma charakter klauzuli generalnej i każdy wydatek wymaga indywidualnej analizy, przy czym wystarczy, że przychód będzie oczekiwany, nie musi ostatecznie wystąpić.

W orzeczeniu z dnia 5 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II FSK 308/14) Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem reprezentowanym przez WSA w Bydgoszczy. Według NSA kosztem uzyskania przychodów nie są wydatki, które spółka płaci podmiotowi w zamian za zaprzestanie prowadzenia działalności. Zapłatę za zakupione maszyny można uznać za wydatek bezpośrednio służący uzyskiwaniu przychodów, jednak tą samą kwalifikację nie można zastosować do wydatku związanego z wypłatą wynagrodzenia w zamian za wygaszenie produkcji na terenie Belgii.

Wynagrodzenie nie realizuje celu w postaci uzyskania przychodu lecz zabezpiecza i chroni interesy spółki belgijskiej, rekompensując straty z tytułu zaprzestania produkcji, więc nie jest nakierunkowana na uzyskanie przyszłych zysków polskiej spółki i nie może zaliczać się do kosztów podatkowych.

Orzecznictwo

Źródło

Zwolnienie z akcyzy tylko dla lotów komercyjnych

Spółka będąca właścicielem samolotu pasażerskiego wykorzystywała go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu pracowników i członków zarządu podróżujących w celach służbowych.

Samolot nie był wykorzystywany na cele niezwiązane z działalnością spółki i nie służył do świadczenia usług na rzecz innych podmiotów. Do napędu samolotu używano paliwa lotniczego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.). Zdaniem organów podatkowych spółce nie przysługuje zwolnienie od podatku, ponieważ samolot nie służył bezpośrednio do świadczenia odpłatnych usług lotniczych lecz wykorzystywany był w ramach własnej działalności spółki w celach przewozowych.

Zdaniem Sądu I Instancji stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a. zwolnienie nie dotyczy akcyzy od paliwa lotniczego wykorzystywanego w ramach „prywatnych rejsów rekreacyjnych”, które definiuje się jako użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych. Zatem zwolnienia z podatku akcyzowego nie stosuje się do świadczenia nieodpłatnych usług lotniczych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z  dnia 6 kwietnia 2016 r. (I GSK 798/14) oddalił skargę kasacyjną uznając stanowisko organu podatkowego za  prawidłowe.

Paliwo nabywane przez spółkę do samolotu, który służy do transportu własnych pracowników i członków zarządu, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie podlega zwolnieniu z podatku akcyzowego, ponieważ ten rodzaj wykorzystania można zakwalifikować na wzór przepisów wspólnotowych jako „ prywatne rejsy rekreacyjne”, więc spółka nie może korzystać z obligatoryjnego zwolnienia zawartego w  art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a.

Podsumowując: zwolnienie z akcyzy nie przysługuje, gdy paliwo lotnicze jest wykorzystywane do lotów niekomercyjnych. Zwolnienie dotyczy wyłącznie paliwa samolotowego wykorzystywanego w ramach odpłatnie świadczonych usług.

Orzeczenie
Źródło

Analogia w prawie podatkowym

Zgodnie z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2016 roku (II FSK 462/14) stosowanie wnioskowania per analogiam do rozwiązań normatywnych z innej ustawy niż mająca zastosowanie bezpośrednio do skutków tego samego lub podobnego zdarzenia w prawie podatkowym jest dopuszczalna wyjątkowo, w ściśle określonych sytuacjach.

Zastosowane analogii jest możliwe, gdy wypełnienie luki jest korzystne dla podatnika, racjonalne ze względów ekonomicznych, nie naruszy istoty obowiązku podatkowego i jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami sprawiedliwości i równości.

Przedwojennej spółce reaktywowanej w 1998 roku Urząd Skarbowy zarzucił zawyżenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu zbycia nieruchomości nabytej przed II Wojną Światową, a odzyskanej w latach dziewięćdziesiątych. Spółka na dzień odzyskania nieruchomości nie posiadała majątku trwałego, a odzyskaną część  wprowadzono do ksiąg rachunkowych w wartości wynikającej z operatu szacunkowego stanowiącego wycenę nieruchomości powiększoną o koszty sporządzenia operatu szacunkowego. W 2006 roku sprzedano grunty i zaliczono ich wartość do kosztów uzyskania przychodu.

Zadaniem spółki w ustawie o CIT istnieje luka w zasadach  określania ceny nabycia środków trwałych nabytych przed dniem założenia ewidencji, co uniemożliwia rozpoznanie kosztów z tytułu zbycia nieruchomości nabytej przed wojną do której można zastosować w drodze analogii art. 22g ust. 8 ustawy o PIT, który pozwala na uzyskanie kompletnej regulacji prawnej w wyżej opisanej sytuacji (wykorzystanie wyceny rzeczoznawcy w celu ustalenia wartości początkowej środka trwałego, wobec braku możliwości ustalenia ceny nabycia).

Zgodnie ze stanowiskiem NSA w sprawie nie ma podstaw uzasadniających zastosowanie uregulowania z ustawy o PIT w drodze analogii. Co prawda orzecznictwo dopuszcza taką możliwość, ale tylko wyjątkowo, w celu wypełnienia oczywistej luki legislacyjnej, gdy służy realizacji konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości, jest uzasadniona ze względów ekonomicznych i nie narusza istoty obowiązku podatkowego.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że urzędnicy mieli prawo do weryfikacji określonych wartości w drodze oszacowania podstawy opodatkowania jeżeli brak jest ksiąg lub innych danych niezbędnych do jej określenia, a także gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej.

Orzeczenie
Źródło

Szacowanie wydatków w przypadku zniszczenia dokumentów źródłowych

Zgodnie z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FSK 548/14) Urząd Kontroli Skarbowej nie uniknie szacowania wydatków w razie zniszczenia dokumentów źródłowych w wyniku zdarzenia losowego, za które podatnik nie odpowiada. Organ powinien część wydatków ustalić na podstawie duplikatów faktur, a w pozostałym zakresie dokonać oszacowania.

Podstawę opodatkowania Skarżącej ustalono przyjmując wysokość przychodów wskazaną w zeznaniu podatkowym, zaś wysokość kosztów uzyskania przychodu tylko w oparciu o duplikaty faktur. Tym samym zakwestionowano wydatki, które Skarżąca uznała za koszty uzyskania przychodu nie potwierdzone dokumentami źródłowymi, które uległy zniszczeniu w trakcie powodzi. Odtworzony materiał dowodowy okazał się niewystarczający, więc należało w części nieudowodnionej dokonać oszacowania kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Możliwości wskazane w tym artykule można stosować również wtedy, gdy podatnik nie wyrazi zgody na przesłuchanie go w charakterze strony. Jeżeli dowody w sprawie okażą się niewystarczające istotne okoliczności mogą być wykazane lub uprawdopodobnione w dostatecznym stopniu przez stronę wszelkimi innymi dowodami.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego i odpowiednie udokumentowanie go. Nie wystarczy wskazanie, że dana operacja mogła mieć miejsce, by wydatek zaliczyć do kosztów. Brak wiarygodnych dowodów źródłowych może zostać zastąpiony innymi środkami dowodowymi, wskazującymi na rzeczywiste poniesienie wydatków. Środki te muszą umożliwić weryfikację z uwzględnieniem art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., a za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie zeznania podatnika.

Za błędne należy uznać stanowisko Organów Kontroli Skarbowej, które uznały, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ pozwalają na to dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełnione odtworzonymi dokumentami uzyskanymi w toku postępowania (art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą warunkiem odstąpienia od określenia podstawy opodatkowana w drodze oszacowania jest sytuacja, w której dane wynikające z ewidencji podatkowej umożliwiają ich uzupełnienie innymi dowodami odzwierciedlającymi rzeczywistość, w przeciwnym razie obowiązkiem Organu jest dokonanie oszacowania.

Orzeczenie
Źródło

Skutki podatkowe uczestnictwa w programach motywacyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r. (sygn. akt. II FSK 668/14) uznał, że podatnik, który zrealizuje opcje na akcje, a następnie je odsprzedaje nie może zaliczyć opodatkowanego już przychodu z racji ich nabycia do koszów sprzedaży.

Przychód powstanie zarówno w momencie realizacji instrumentów pochodnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.f, jak i w momencie ich zbycia zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 6a u.p.d.o.f., więc realizacja opcji i zastrzeżonych certyfikatów akcji (RSU), a sprzedaż papierów wartościowych to odrębne kategorie przychodów dla których należy osobno ustalić podstawy opodatkowania.

Podatnik w ramach programu motywacyjnego otrzymał opcje na akcje i RSU. Realizując oba instrumenty nabył akcje spółki, osiągając tym samym przychód, który należało opodatkować. Uczestnik planu akcyjnego założył, że w razie zbycia akcji będzie mógł odliczyć opodatkowany już przychód z realizacji instrumentów pochodnych, zaliczając go do kosztów uzyskania przychodów w momencie zbycia akcji. Inna wykładnia mogłaby doprowadzić do wystąpienia podwójnego opodatkowania przychodu otrzymanego w ramach uczestnictwa w planie motywacyjnym w chwili sprzedaży akcji otrzymanych wcześniej w wyniku realizacji instrumentu pochodnego. Spór dotyczył tego, czy podatnik może przy sprzedaży akcji zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość opodatkowanego wcześniej przychodu z tytułu realizacji instrumentów pochodnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że realizacja opcji i RSU i sprzedaż papierów wartościowych to dwa odrębne źródła przychodów dla których należy osobno ustalić podstawy opodatkowania. W chwili odpłatnego zbycia akcji, nabytych przez ten sam podmiot w ramach realizacji pochodnych instrumentów finansowych otrzymanych w ramach planu akcyjnego powstanie przychód o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f., więc kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia będą wydatki faktycznie poniesione na objęcie akcji oraz ewentualne opłaty związane z ich sprzedażą, zatem przychód, który podatnik opodatkował z tytułu realizacji praw z  pochodnych instrumentów finansowych nie mieści się wśród wydatków o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. i nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Koszt uzyskania przychodów należy przyporządkować do tego źródła przychodów, z którym dane wydatki są związane, więc podatnik nie może zaliczyć opodatkowanego przychodu osiągniętego w momencie realizacji instrumentu do koszów uzyskania przychodu ze zbycia akcji, ponieważ pracodawca celowo wyłączył ten koszt w ustawie (art. 30b nie odsyła do art. 22 ust. 1d u.p.d.o.f.). W wyżej opisanym stanie faktycznym nie można mówić o podwójnym opodatkowaniu, ponieważ podatnik podlega opodatkowaniu z różnych źródeł.

Orzeczenie
Źródło

Zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
W wyroku z dnia 26 stycznia 2016 roku (I SA/Wr 1823/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że niemożność wydzielenia pewnych zobowiązań przy podziale przez wydzielenie nie stanowi przeszkody w uznaniu majątku wydzielonego i pozostającego w spółce za zorganizowane części przedsiębiorstwa (w skrócie ZCP).

Spółka kapitałowa prowadząca dwa odrębne rodzaje działalności planowała restrukturyzację poprzez podział przez wydzielenie (art. 529 § 1 pkt 4 KSH), docelowo efektem podziału będzie funkcjonowanie dwóch osobnych spółek kapitałowych. W wyniku tego procesu nastąpi przeniesienie części majątku (składniki materialne, niematerialne i zobowiązania) spółki dzielonej na spółkę przejmującą.

Sporną kwestią było to, czy składniki pozostające w spółce dzielonej stanowić będą ZCP w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i czy w związku z tym w wyniku podziału po stronie spółki dzielonej nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu. Zgodnie z wyżej wspomnianym przepisem zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zdaniem Spółki spełniono wszystkie przesłanki pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny (zatem spełniono warunki definicji legalnej, dlatego nie powstanie przychód do opodatkowania). Organ skarbowy nie podzielił stanowiska Spółki wskazując, że istnieją pewne zobowiązania, których nie da się przypisać do żadnej ze spółek, w związku z tym nie zaistniała przesłanka wyodrębnienia finansowego. W konsekwencji czynność należy zakwalifikować jako zbycie sumy składników materialnych i niematerialnych, stanowiących przychód podlegający opodatkowaniu.

Sąd uznał jednak, że przeprowadzona przez organ skarbowy wykładnia pojęcia ZCP z ustawy o CIT jest sprzeczna z celem gospodarczym przepisów dotyczących podziału. W ocenie Sądu istotna jest możliwość pełnienia swoich funkcji przez ZCP, a analizowany przepis nie uzasadnia konieczności pełnego wyodrębnienia majątku.

ZCP nie jest sumą poszczególnych składników przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym najważniejszym aspektem jest rola jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa

Orzeczenie
Źródło

Zwolnienie z opodatkowania przy nabyciu akcji

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnienie wynikające z art. 12 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (zwanej dalej „u.p.d.o.p.”) można stosować przy więcej niż jednej transakcji nabycia udziałów. 

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością planowała podwyższenie kapitału zakładowego poprzez utworzenie nowych udziałów, które zostaną objęte przez akcjonariusza lub akcjonariuszy posiadających akcje w kapitale zakładowym spółki akcyjnej. Spółka nabywając od wspólnika innej spółki akcje (udziały) tej innej spółki w zamian przekazuje własne udziały, w efekcie czego spółka nabywająca uzyskuje bezwzględną większość praw głosu w spółce nabywanej, co zgodnie z art. 12 ust. 4d u.p.d.o.p. nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zwolnieniem z podatku objęta jest również sytuacja, w której następuje przeniesienie akcji przez akcjonariusza lub akcjonariuszy, wielokrotnie lub jednorazowo, na skutek transakcji przeprowadzonych w okresie sześciu miesięcy, jeżeli spółka uzyska bezwzględną większość głosów (art. 12 ust. 12 u.p.d.o.p.).

Zdaniem Organów Skarbowych nabycie udziałów spółki od jej wspólników nie może zostać  zwolnione z opodatkowania, ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 12 ust. 4d i 11 posługuje się pojęciem „wspólnik” w liczbie pojedynczej, więc transakcja w której bierze udział kilku wspólników powinna być uznana za kilka osobnych transakcji, co wyklucza zastosowanie wyżej wymienionych przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekając na korzyść podatnika uznał jednak, że transakcja dotycząca zawiązana spółki lub podwyższenia jej kapitału zakładowego, której efektem jest uzyskanie bezwzględnej większości praw głosu przez spółkę nabywającą akcje powinna zostać oceniona całościowo, co pozwala na odpowiednie zastosowanie zwolnienia podatkowego.

Źródło
Orzeczenie

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski