fbpx
+48 32 479 10 50

Centralny Rejestr Operatorów

Centralny Rejestr Operatorów, czyli nowy standard środowiskowy w Polsce.

W związku z dostosowaniem polskiego prawa do wymogów unijnych do połowy marca podmioty faktycznie wykorzystujące urządzenia zawierające minimum 3 kg czynników chłodzących mają obowiązek zarejestrować się w Centralnym Rejestrze Operatorów i uzyskać dla swoich urządzeń kartę urządzenia określającego jego dane techniczne i rejestracyjne. Stanowi to nowy standard ochrony środowiska w polskim porządku prawnym w zakresie kontroli emisji, wykorzystania i utylizacji środków szkodliwych dla warstwy ozonowej.

Nowe przepisy zmieniają dotychczasową sytuacje podmiotów, które z normami środowiskowymi w zakresie kontroli i ograniczeń emisji nie miały do czynienia. W szczególności uwagę zwrócić tutaj należy na farmaceutów i hurtownie farmaceutyczne posiadające lodówki do farmaceutyków, sadowników posiadających chłodnie na zebrany towar, sklepy dysponujące lodówkami na towar, który musi być utrzymany w niskiej temperaturze, czy też punkty gastronomiczne wyposażone w chłodnie na żywność. Niedochowanie obowiązków wynikających z nowych przepisów mogą sprowadzić na te podmioty konsekwencje finansowe.

Ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2015 r. poz. 881) [zwana dalej ustawą f-gazową] wprowadzono do Polski nowy standard prawnośrodowiskowy pozostający w zgodności z dyrektywami UE. Głównym obowiązkiem wynikającym z nowej ustawy jest to, aby operator urządzenia zawierającego minimum 3kg tzw. czynników chłodniczych (fluorowych gazów cieplarnianych lub substancji kontrolowanej) rejestrowali swoje urządzenia do Centralnego Rejestrów Operatorów w terminie do połowy marca 2016 r.

Ustawa f-gazowa zawiera liczne odesłania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 842/2006 z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych (Dz.Urz. UE L 161 z 14.06.2006) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.Urz. UE L 286 z 31.10.2009), które dodatkowo komplikują zrozumienie terminów wykorzystanych w ustawie i określenie szczegółowego obowiązku wynikającego z ustawy f-gazowej.

Kluczowe dla zrozumienia treści ustawy jest określenie pojęć wykorzystanych w akcie:

  1. Operator – Przez operatora należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną faktycznie korzystającej z urządzenia zawierającego czynnik chłodzący, a także podmiot wprowadzający na terytorium kraju czynniki chłodzące.
  2. Urządzenie – oznacza to każde stacjonarne urządzenie chłodnicze, klimatyzacyjne i pompę ciepła, urządzenie będące rozdzielnicą wysokiego napięcia lub urządzenie zawierające rozpuszczalniki, z wyłączeniem systemów klimatyzacji w niektórych pojazdach silnikowych. Tym samym podkreślić należy, że lodówki, klimatyzacje itd. są urządzeniami.
  3. Zawartość substancji chłodzącej – Należy zauważyć, że nie chodzi o faktyczny stan zapełnienie urządzenia, ale o jego dopuszczalne maksymalne zapełnienie wynikające ze specyfikacji technicznej. Co za tym idzie, jeżeli urządzenie posiada w sobie jedynie 2,5 kg czynnika chłodzącego, ale jego specyfikacja techniczna dopuszcza do zapełnienia do 3,2 kg to urządzenie takie podlega bezwzględnemu obowiązkowi rejestracyjnemu.
  4. Czynnik chłodzący – należy przez to rozumieć fluorowe gazy cieplarniane (wodorofluorowęglowodory (HFC), perfluorowęglowodory (PFC) i heksafluorek siarki (SF6), wyszczególnione w załączniku I do rozporządzenia 842/2006, oraz preparaty zawierające te substancje), oraz substancje kontrolowane (substancje te podzielone na 9 grup wyszczególnione zostały w załączniku do rozporządzenia 1005/2009).

Rozwinięcie powyższych skrótów jasno obrazuje, że obowiązek rejestracji dotyczy każdego podmiotu będącego co najmniej dzierżycielem (faktycznie wykorzystującym) urządzenie. Nie ma tutaj ograniczenia podmiotowego jednoznacznie określającego, że wyłącznie tyczy to określonej grupy podmiotów, co więcej nawet osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, czy też rolnik może być operatorem w rozumieniu ustawy f-gazowej i podlegać obowiązkowi zarejestrowania urządzenia zawierającego co najmniej 3 kg czynników chłodzących.

Obowiązek rejestracyjny pociąga za sobą dwie istotne konsekwencje. W pierwszej kolejności jest to konsekwencja natury finansowej. Podmiot zobowiązany do sporządzenia karty urządzenia (zarejestrowania urządzenia), który zaniechał swojemu obowiązkowi podlega karze administracyjnej w kwocie 600 do 3000 zł. Kara ta wymierzana będzie w oparciu o stopień potencjalnej szkody na środowisku, która wywołana mogła być przez zaniechanie, dotychczasowe postępowanie operatora, oraz ogół czynników towarzyszących temu zaniechaniu. Podkreślić przy tym należy, że w przepisie art. 47 pkt 5 ustawy f-gazowej ustawodawca posłużył się pojęciem „urządzenia”, nie natomiast „urządzeń”, a zatem kara ta nie będzie karą zbiorczą za wszystkie niezarejestrowane urządzenia, ale za każde urządzenie niezarejestrowane z osobna.

Po drugie ustawodawca wprowadził obligacje certyfikowania podmiotów zawodowo zajmujących się serwisowaniem urządzeń wpisanych do Centralnego Rejestru Operatorów. Oznacza to, że do momentu rejestracji naprawy wyspecjalizowanego sprzętu dokonać może każda osoba, której zostanie to zlecone, natomiast począwszy od momentu rejestracji serwisu takiego urządzenia dokonać może wyłącznie certyfikowany przedsiębiorca pod rygorem kary finansowej.

Jak widać dostosowanie wymogów polskiego prawa do wymogów unijnych w zakresie emisji substancji szkodliwych dla warstwy ozonowej skomplikowało sytuacje niektórych przedsiębiorców. Warto jednak pamiętać o obowiązku rejestracji i dokonać go w terminie by nie narażać się na dodatkowe sankcje finansowe, w szczególności, że wraz z certyfikacją serwisu realnie wzrosną jego koszty.

Kontrola podatkowa

Kontrola podatkowa 2016. Czy twoja branża jest narażona na kontrole podatkowe w 2016?
Fiskus ujawnił jakie branże zamierza wziąć pod lupę w 2016 roku i wskazał „grzechy podatkowe” jakie poszczególna branża ma na swoim koncie.

W połowie października 2015 roku Ministerstwo Finansów zamieściło na swoich stronach internetowych „Główne założenia do Krajowego Planu Działań Administracji Podatkowej na 2016 r.”. Dokument ten posłuży do wytypowania podmiotów działających w określonych branżach, które zostaną  skontrolowane w tym roku. Podstawą do wskazania branż wymagających wzmożonej kontroli, a tym samym podstawą do wspomnianych założeń są wyniki kontroli skarbowych przeprowadzonych w okresie od lipca 2014 do czerwca 2015 roku. Dodatkowym celem opublikowania założeń jest zwrócenie uwagi podatników na zachowania niezgodne z prawem, w szczególności niezidentyfikowane dotychczas przez organy podatkowe, a co za tym idzie eliminowanie z przestrzeni gospodarczej nieuczciwej konkurencji. Artykuł przedstawia jakie grupy podmiotów gospodarczych posiadały w skali całego kraju największą częstotliwość naruszeń obowiązków podatkowych oraz największą „szkodliwość budżetową” (tj. podatkowe uszczuplenia, zmniejszanie/zwiększanie strat podatkowych) i tym samym będą szczególnie narażone na kontrole w 2016 roku.

Doradztwo i inne usługi niematerialne

Przedsiębiorstwa działające w szeroko pojętych branżach doradczych i usług niematerialnych (np. usługi księgowe, badania rynku, usługi prawne, usługi reklamowe, zarządzania i kontroli) często świadczyły „usługi” generowania kosztów poprzez wystawianie faktur VAT, niemających odzwierciedlenia w rzeczywistości. Podmioty wystawiające takie faktury to bardzo często podmioty nieistniejące lub nierzetelne, a niematerialny charakter tych usług daje możliwość dowolnego kształtowania cen za te usługi w celu zawyżania kosztów uzyskania przychodów kontrahenta.
Głównymi „grzechami” podatkowym tej branży są nieprawidłowości związane z odliczaniem podatku VAT oraz ewidencjonowaniem faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tj. fikcyjność transakcji, w przypadku których wszelkie wymogi i warunki prawne są spełnione jedynie formalnie.
Resort finansów przyjrzy się w pierwszej kolejności przedsiębiorstwom, których działania będą wskazywały na fikcyjność prowadzonej działalności, a będą jedynie służyły zawyżaniu kosztów i przez to zaniżaniu podatku dochodowego oraz należnego VAT.

Działalność agentów sprzedaży

Jak wskazuje resort, cechą specyficzną tej branży jest generowanie znacznych obrotów przy równoczesnym braku zaplecza technicznego, środków trwałych, magazynów czy też środków transportu – czyli wydawać by się mogło oczywistych aspektów tego typu działalności. Innymi budzącymi wątpliwości fiskusa są takie cechy jak: niskie zatrudnienie (1 lub 2 pracowników), duża mobilność pozwalająca na zmianę miejsca prowadzania działalności, transakcje dokumentowane jedynie fakturą i wymianą e-maili, kontakt wyłącznie telefoniczny z kontrahentem, zapłata wyłącznie w formie gotówkowej.
Szczególną grupę stanowią podmioty zajmujące się sprzedażą paliw, rud, metali i chemikaliów przemysłowych. Ta grupa brała często udział w procederze wyłudzania podatku VAT (tzw. karuzele podatkowe), a także m.in. wprowadzania towarów pochodzących z przestępstw czy też zamianę oleju opałowego na olej przepracowany lub napędowy.

E-handel i usługi informatyczne

Rosnące zainteresowanie e-zakupami oraz wzrost liczby internautów )w ciągu ostatnich 5 lat o 30%) spowodowały dynamiczny rozwój branży informatycznej, która stanowi obecnie 8% PKB, a same przychody branży e-handlu w 2014 wyniosły 27 mld zł.
Szybki rozwój branży przekłada się na typowe „grzechy” podatkowe towarzyszące szybkiej popularności usług/sprzedaży, m.in. zaniżanie przychodów poprzez niewykazywanie sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem portali aukcyjnych, prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, brak rejestracji w podatku VAT, sprzedaż poza kasą fiskalną.

Handel elektroniką

Zarówno w Polsce, jak i w całej Unii Europejskiej, nad branżą handlu elektroniką wisi to samo widmo – wyłudzenie nienależnego podatku VAT lub unikanie zapłaty należności budżetowych z tego tytułu. Rosnąca popularność telefonów komórkowych, tabletów, konsoli do gier powoduje, że branża ta cieszy się także wyjątkowym powodzeniem tzw. oszustw karuzelowych, gdzie towary te stanowią główny przedmiot obrotu „papierowego”, a istotną rolę odgrywa znikający podatnik. Z powodu wprowadzenia do 1 lipca 2015 roku na handel telefonami, tabletami, konsolami – mechanizmu odwrotnego obciążenia VAT (reverse chargé), uwagę będzie zwracał na siebie handel innymi małymi, a cennymi urządzeniami elektronicznymi jak karty pamięci, tonery, aparaty fotograficzne itp.

Handel hurtowy

Bardzo popularny stał się także w branży handlu hurtowego proceder współpracy trzech podmiotów: fikcyjny importer, faktyczny importer, hurtownik fikcyjny. Często są to przedsiębiorcy (bardzo często cudzoziemcy) zajmujący się handlem hurtowym odzieżą i obuwiem, a w szczególności towarami tego typu pochodzącymi z importu z krajów azjatyckich. Dokonując obrotu tymi artykułami podatnicy często  tworzą łańcuchy firm oraz wykazują transakcje z podmiotami nieistniejącymi lub niezarejestrowanymi dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Fikcyjny importer deklaruje do odprawy celnej towar w znacznie zaniżonej wartości i nie dokonuje jego dalszej odsprzedaży w Polsce, później dokonując fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych występując o zwrot podatku VAT. Faktyczny importer dysponujący towarem sprowadzonym przez fikcyjnego importera, posługuje się fikcyjnymi fakturami zakupu na duże kwoty (w tym WDT), jednak też wykazuje faktyczną dużą sprzedaż w taki sposób by zawsze wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego wykazana do zwrotu. Hurtownik fikcyjny to podmiot który pośredniczy w handlu, jako tzw. słup, który ma za zadanie stworzyć historię transakcji handlowych poprzez wystawianie stosownych faktur, wartości nabyć oraz dalszej sprzedaży, a tym samym uprawdopodobnić „łańcuch przerzucania towarów”.

Motoryzacja

Akcesja Polski do struktura Unii Europejskiej spowodowała, iż nasiliło się zjawisko polegające na sprowadzaniu samochodów z terenów państw członkowskich przez obywateli polskich, szczególnie wśród osób nieprowadzących działalności gospodarczych. Wielokrotne sprowadzanie używanych samochodów z zagranicy i ich dalsza odsprzedaż, przeprowadzane w sposób ciągły, zorganizowany i powtarzalny w świetle przepisów świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej. Żeby ukryć ten fakt oraz by uniknąć ewentualnej konieczności zapłaty podatku VAT i podatku dochodowego taka sprzedaż jest przeprowadzana przez „podstawione” osoby lub też ceny odsprzedaży są celowo zaniżane poniżej kosztów nabycia.
Nowym procederem jest wykorzystanie różnic w opodatkowaniu podatkiem VAT nowych i używanych środków transportu z wykorzystaniem wewnątrzwspólnotowej sprzedaży. W kraju przedsiębiorca nabywa nowy samochód bezpośrednio do dealera, następnie po zarejestrowaniu takiego pojazdu sprzedaje go jako nowy w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Za granicą nabywca deklaruje go jako używany (jest to samochód na polskich tablicach rejestracyjnych) co oznacz brak zapłaty podatku VAT od takiego nabycia w danym kraju. W Polsce pierwszy nabywca uzyskuje zwrot podatku VAT, gdyż dokonał on dostawy do innego kraju UE.

Nieruchomości

Zagrożenia budżetowe w tej branży fiskus widzi m.in. poprzez sprzedaż nieruchomości jako zwolnionej z VAT w sytuacji gdy jest ona dokonywana w ramach działalności gospodarczej lub też gdy preferencja zwolnienia z VAT nie przysługuje  (np. poniesiono nakłady przekraczające 30 % wartości budynku). Natomiast ostatnio coraz popularniejszy jest proceder wielokrotnego obrotu nieruchomościami w postaci centrów handlowych, gdzie wartości są celowo zaniżane oraz jest wykorzystywany tzw. znikający podatnik rozliczający się kwartalnie z VAT a nabywca nieruchomości deklaruje zwrot podatku naliczonego w terminie 25 dni. W przypadku centrów handlowych wykorzystywany jest także mechanizm wyłudzenia podatku VAT po uprzednim zabezpieczeniu transakcji interpretacją podatkową iż taka  sprzedaż nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa i jest opodatkowana podatkiem VAT.

Usługi budowlane

W tej branży funkcjonuje 10% wszystkich podmiotów gospodarczych w kraju, tym samym jest ona szczególnie narażona na „grzechy” podatkowe, które w pierwszym półroczu 2015 roku stanowiły 15% wszystkich uszczupleń stwierdzonych w tym okresie. Oprócz już tradycyjnych nieprawidłowości w postaci zatrudniania pracowników bez umów („na czarno”), czyli bez odprowadzanych zaliczek na podatek dochodowy od pracowników, rozliczanie się w formie zryczałtowanej (mimo przekroczenia limitu dochodów uprawniającego do tego) czy wykazywania niskiego dochodu przy jednoczesnych dużych kosztach ich uzyskania (nieewidencjonowanie sprzedaży) pojawiły się nowe mechanizmy.

Nowe mechanizmy dotyczą stosowania preferencyjnej stawki VAT na budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym. Jednym z takich mechanizmów jest sprzedaż przez małe firmy dużym inwestorom, materiałów budowlanych, którym mają towarzyszyć jednocześnie usługi budowlane (które nigdy nie są wykonane). Faktyczna usługa budowlana zostaje natomiast wykonana w ramach tzw. „szarej strefy”.

Resort wskazał także na nieprawidłowości w innych branżach, wśród których warto wymienić: transport i logistykę (zatrudnianie na czarno, fikcyjne usługi, nieewidencjonowanie sprzedaży, niewykazywanie do opodatkowania wystawionych faktur), usługi finansowe (fikcyjne transakcje, niewykazywanie obrotów w pełnej wysokości, sprzedaż poza fakturami), opieka zdrowotna (rozliczanie kosztów nie związanych z działalnością, zatrudnianie na czarno, sprzedaż poza kasą fiskalną).

 

Tekst: Artur Hofman

Tag: kontrola podatkowa Warszawa, kontrola podatkowa Katowice

Przekształcenia restrukturyzacyjne

Przekształcenie spółek handlowych stanowi przydatne narzędzie, które pozwala przedsiębiorcom dostosowanie ich funkcjonowania do zmieniających się warunków gospodarczych czy prawnych, w tym podatkowych. Jest to jedna z form restrukturyzacji spółek (obok połączenia i podziału), uregulowana w Kodeksie spółek handlowych z 15 września 2000 r. w art. 551 – 58413.

Instytucja ta polega na transformacji struktury organizacyjno-prawnej spółki przekształcanej w spółkę przekształconą. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 13 grudnia 1991 r. III CRN 321/91 istnieje tożsamość między powyższymi podmiotami, co oznacza że w wyniku przekształcenia podmiotem praw i obowiązków jest cały czas ten sam, lecz nie taki sam podmiot prawa.

Zasadę swobody zmiany formy działalności ucieleśnia art. 551 § 1 KSH, który stanowi, że mogą ulec przekształceniu: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo – akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółka akcyjna. Ograniczenie w tej kwestii zawiera § 4 przywołanego przepisu pozbawiający możliwości dokonania przekształcenia spółce w likwidacji, która rozpoczęła podział majątku oraz spółce w upadłości. Ponadto zgodnie z § 5 przedsiębiorca będący osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą (przedsiębiorca przekształcany) może przekształcić formę prowadzonej działalności wyłącznie w jednoosobową spółkę kapitałową (spółkę przekształconą).

Procedura przekształcenia jest co do zasady jednolita w stosunku do wszystkich form spółek. Dla poszczególnych jej kierunków występują wyjątki bądź szczegółowe uregulowania zawarte w art. 571 – 58413. W ogólności jednak, można wyróżnić trzy fazy obejmujące grupy czynności prowadzących do zmiany struktury normatywnej i organizacyjnej spółki.

Pierwszym jest etap menadżerski obejmujący działania przygotowawcze, które obejmują m.in. przygotowanie planu połączenia oraz dołączenie odpowiednich załączników przez zarząd spółki (art. 557 i 558 KSH), kontrola planu przez biegłego rewidenta (art. 559 KSH), czy zawiadomienie wspólników o zamiarze podjęcia uchwały o przekształceniu (art. 560 KSH).

Następnie są to czynności decyzyjne, które polegają przede wszystkim na powzięciu uchwał o przekształceniu (art. 562 i 563 KSH) oraz wezwaniu wspólników do złożenia oświadczeń o uczestnictwie spółki przekształconej (art. 564 KSH). Ponadto konieczne jest również powołanie organów spółki oraz podpisanie umowy bądź statutu.

Ostatnią fazą, nazywaną sądową lub formalną jest złożenie wniosku o wpis spółki przekształconej i jego dokonanie wraz z wykreśleniem z rejestru spółki przekształcanej (art. 569 KSH) oraz ogłoszenie o przekształceniu spółki (art. 570 KSH). Z dniem przekształcenia wspólnicy spółki przekształcanej, którzy uczestniczyli w przekształceniu, stają się wspólnikami nowej spółki.

Warto zauważyć, że w omawianej kwestii aspekty prawno – podatkowe odgrywają istotną rolę, przede wszystkim ze względu na wpływ na ocenę opłacalności ich dokonania. Dotyczą one nie tylko problematyki zmiany sposobu opodatkowania działalności prowadzonej przez spółkę przekształconą ale również rezultatów podatkowych wynikających z samej zmiany formy spółki.
Przekształcenie spółki osobowej w inną spółkę osobową (inną niż komandytowo – akcyjna) nie pociąga za sobą żadnych zmian w zakresie obowiązku podatkowego. Wspólnicy rozliczają się na takich samych zasadach z podatku dochodowego jak i podatku od towarów i usług. Sytuacja jest zgoła odmienna w razie reorganizacji spółki osobowej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjną czy komandytowo – akcyjną. Wówczas dochody takiej spółki kapitałowej ulegają podwójnemu opodatkowaniu (z jednej strony podatkiem dochodowym od osób prawnych objęte są zyski spółki kapitałowej a z drugiej dywidenda przeznaczona dla wspólników). Z kolei spółka kapitałowa dokonująca przekształcenia w spółkę osobową, z dniem przekształcenia, przestaje być płatnikiem podatku dochodowego (pozostają nimi jedynie wspólnicy).

W obrocie gospodarczym najczęściej występującym przekształceniem jest zmiana formy prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytową. Wiąże się to ze wspomnianymi wyżej udogodnieniami dotyczącymi pojedynczego opodatkowania w spółce komandytowej. Jednakże przekształcenie takie może wiązać się z obciążeniem go podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. III SA/Wa 3159/12 dla ustalenia, czy zmiana umowy spółki, polegająca na przekształceniu spółki kapitałowej w spółkę komandytową, podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, niezbędna jest ocena, czy w wyniku tej zmiany doszło do zwiększenia majątku spółki osobowej, pochodzącego z wkładów wspólników, a nie tylko jej kapitału zakładowego. Jeżeli zatem w wyniku przekształcenia spółki z o.o. w spółkę komandytową nie będzie dochodziło do zwiększenia majątku spółki osobowej, powyższa czynność nie będzie podlegała opodatkowaniu PCC.

Więcej o usługach GRUPY Leader w zakresie przekształceń i restrukturyzacji

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski