+48 32 479 10 50

Jak wybrać solidne biuro rachunkowe dla swojej firmy?

Wybór dobrego biura rachunkowego, to decyzja rzutująca na rozwój i zyskowność przedsiębiorstwa.

Korzystając z outsourcingu usług księgowych, dążymy bowiem nie tylko do obniżenia kosztów działalności firmy, ale również zapewnienia jej rzetelnego i zgodnego z aktualnie obowiązującymi przepisami prowadzenia ksiąg rachunkowych.

O tym, jakie wybrać biuro rachunkowe i czym się kierować w jego wyborze, w serwisie egospodarka.pl radzi Łukasz Zarzycki, dyrektor Działu Rachunkowości i Audytu Grupy Leader:

http://www.podatki.egospodarka.pl/117804,Jak-wybrac-solidne-biuro-rachunkowe-dla-swojej-firmy,1,64,1.html

VAT na pożegnanie z biznesem

Nie da się zamknąć firmy na głucho bez zapłaty VAT. To, co jest w środku, musi być rozliczone z fiskusem – czytamy w Pulsie Biznesu. Zamknięcie firmy oznacza też konieczność zrekompensowania państwu niektórych przywilejów, przysługujących w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej.

Osoba, która chce jej zaprzestać, powinna spisać majątek firmowy i zapłacić od jego wartości podatek od towarów i usług (VAT).

Jak zrobić to prawidłowo tłumaczy na łamach gazety Łukasz Zarzycki, biegły rewident, doradca podatkowy, dyrektor Działu Rachunkowości i Audytu Grupy Leader.

Źródło: Puls Biznesu z 24 listopada 2014 r., autor: Iwona Jackowska

Wersja elektroniczna artykułu: http://firma.pb.pl/3946648,45929,vat-na-pozegnanie-z-biznesem

Usługi budowlane. Czy polski przedsiębiorca musi płacić VAT do zagranicznego urzędu?

Polski przedsiębiorca, który prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, może sprzedawać towary i świadczyć usługi w innych krajach Unii Europejskiej, bez konieczności rejestrowania tej działalności w tych krajach. Bywają jednak wyjątki od tej reguły. Dotyczą one m.in. usług budowlanych.

Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, nastąpiło otwarcie unijnych rynków na swobodny przepływ usług i towarów sprzedawanych przez polskich przedsiębiorców. Od tego momentu polscy podatnicy zostali objęci także unijnymi regulacjami podatkowymi, w szczególności dotyczącymi podatku od wartości dodanej (tj. podatku VAT).
Zarejestrowana w Polsce firma prowadzona przez polskiego przedsiębiorcę może sprzedawać towary i świadczyć usługi w innych krajach Unii, bez konieczności rejestrowania działalności za granicą. W zakresie podatku VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika, tj. podmiotu, który wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą, miejscem świadczenia usługi jest siedziba usługobiorcy lub stałe miejsce prowadzenia przez niego działalności. Oznacza to, iż świadczenie usług dla przedsiębiorcy z innego kraju UE nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce (w miejscu stawki VAT na fakturze należy wpisać „nie podlega” lub skrót „np”), a zobowiązanym do jej rozliczenia w swoim kraju w zakresie podatku VAT będzie przedsiębiorca-usługobiorca.

Kto zapłaci VAT za granicą?

Od powyższej zasady istnieją jednak wyjątki, które powodują dla polskiego przedsiębiorcy obowiązek rejestracji w innym kraju UE oraz odprowadzania podatku VAT do zagranicznego organu podatkowego.
Taki obowiązek powodują między innymi:

  • usługi budowlane wykonywane na terenie zagranicznego państwa, a także inne usługi związane z zagranicznymi nieruchomościami,
  • usługi przewozu osób przez terytorium zagranicznego państwa,
  • sprzedaż wysyłkowa towarów z terytorium Polski na terytorium zagranicznego państwa, po przekroczeniu limitu kwotowego sprzedaży.

Z uwagi na często pojawiające się wątpliwości, a także skalę zjawiska, warto omówić pierwszy z powyższych przypadków, tj. usługi budowlane.

Miejsce opodatkowania usługi

Zgodnie z regulacjami dyrektywy unijnej1, które zostały zaimplementowane do przepisów państw członkowskich (w tym Polski), obowiązek podatkowy w podatku VAT w związku z czynnościami na nieruchomości powstaje w tym państwie, w którym leży nieruchomość i według przepisów tam obowiązujących. Innymi słowy podatek będzie naliczany i odprowadzany według przepisów obowiązujących w państwie, w którym położona jest nieruchomość.
Co najważniejsze, status nabywcy pozostaje bez znaczenia. Konieczność rozliczenia VAT z zagranicznym fiskusem powstaje zarówno wtedy, gdy usługobiorca jest przedsiębiorcą, jak i wówczas, gdy jest konsumentem (klientem indywidualnym). Jedynym kryterium określającym miejsce opodatkowania podatkiem VAT jest położenie nieruchomości.
Wspomniana zasada została także wprowadzona do polskiej ustawy o VAT2, przy czym nieznacznie różni się ona od sformułowania zawartego w dyrektywie.

Usługi związane z nieruchomością

Zarówno w polskiej ustawie, jak i w dyrektywie unijnej nie została stworzona definicja usług związanych z nieruchomościami, a zostały jedynie wymienione przykładowe usługi:

  • usługi świadczone przez rzeczoznawców,
  • usługi świadczone przez pośredników w obrocie nieruchomościami,
  • usługi zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
  • usługi użytkowania i używania nieruchomości,
  • usługi przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takie jak usługi architektów i nadzoru budowlanego.

To wyliczenie ma charakter przykładowy, co oznacza, iż należy je poszerzyć o inne usługi, które są związane z nieruchomością.
Cechy usług związanych z nieruchomością
Sądy administracyjne sformułowały dwie cechy pozwalające na określenie, czy dana usługa jest związana z nieruchomością:

  • usługa musi być związana z konkretną nieruchomością oraz
  • musi być ona bezpośrednio związana z nieruchomością.

Dopiero gdy usługa łącznie posiada te dwie cechy, podlega opodatkowaniu w kraju położenia nieruchomości.
Istotny rodzaj usług, jaki nie został wymieniony jako przykładowy, stanowią usługi budowlane i usługi montażowe. Nie ma ich na powyższej liście, ponieważ wymienia ona usługi, które mogą powodować wrażenie, iż nie są związane z nieruchomością, a ustawodawca chciał usunąć wątpliwości przy kwalifikacji.
Takich wątpliwości nie budzi usługa budowlana, gdyż posiada ona wspomniane dwie cechy wskazane przez orzecznictwo. Natomiast w przypadku usług montażowych decydować będzie przedmiot montażu i jego związanie z nieruchomością. Zupełnie inaczej należy potraktować montaż okien w nieruchomości, a inaczej montaż mebli – tutaj zachodzi istotna różnica między trwałością związania przedmiotów montażu z nieruchomością.

Za usługi związane z nieruchomością należy uznać bez wątpienia także takie usługi jak:

  • usługi sprzątania i czyszczenia obiektów,
  • usługi ogrodnicze,
  • usługi zarządzania nieruchomością.

Czy podwykonawcy też zapłacą VAT?

Wątpliwości mogą się pojawić w przypadku, gdy usługi związane z nieruchomością są świadczone przy pomocy podwykonawców.
Przykładem może być sytuacja, gdy przedsiębiorca świadczy usługę budowlaną polegającą na remoncie całego domu położonego w innym kraju UE i korzysta z podwykonawcy – glazurnika, który także jest polskim przedsiębiorą. W takim przypadku wspomniana zasada opodatkowania dotyczy zarówno głównego wykonawcy, jak i podwykonawców.

Ponieważ wszystkie prace objęte kontraktem dotyczą konkretnej nieruchomości, która jest położona na terytorium innego państwa, opodatkowanie tych wszystkich prac będzie miało miejsce w kraju położenia nieruchomości niezależnie od tego, z jakiego kraju UE będzie główny wykonawca czy podwykonawca.

Mogą się zatem zdarzyć sytuacje, gdy polski przedsiębiorca będzie zobowiązany do rozliczenia podatku VAT w innym kraju UE z obowiązkiem rejestracji w tym urzędzie. Wystarczy, iż będzie on jedynie podwykonawcą świadczącym częściową usługę na nieruchomości położonej w innym kraju UE.

W razie wątpliwości, czy dana działalność podlega takiemu opodatkowaniu oraz jak dokonać zgłoszenia do zagranicznego fiskusa, sugeruję kontakt z doradcą podatkowym.

Przypisy:
1)       Art. 47 Dyrektywy 2008/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
2)       Art. 28e ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług

 

Tekst: Artur Hofman

Korzyści podatkowe z prowadzenia działalności w formie spółki komandytowej

Korzystną alternatywą wobec prowadzenia działalności w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółka komandytowa. Gwarantuje bezpieczeństwo finansowe majątku wspólników, a jednocześnie daje korzyści podatkowe.

Dokonując wyboru formy prowadzenia działalności gospodarczej, przedsiębiorcy często wybierają spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Kierują się przede wszystkim niezaprzeczalną zaletą tej spółki, jaką jest wyłączenie osobistej odpowiedzialności wspólników za zobowiązania tej spółki. Ta forma prawna ma jednak zasadniczą wadę: zysk wypłacany wspólnikom jest obciążony „podwójnym” opodatkowaniem. Zysk ten jest opodatkowany najpierw podatkiem dochodowym od osób prawnych jako dochód spółki (CIT – 19%), a następnie podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako dywidenda wypłacana wspólnikom.

Opodatkowanie w spółce komandytowej

Inaczej kształtuje się sytuacja w przypadku spółki komandytowej. W tym wypadku mamy do czynienia wyłączne z opodatkowaniem zysków na poziomie wspólników. Spółka nie płaci podatku dochodowego – w roli podatników PIT występują wspólnicy.

Przychody wspólnika spółki komandytowej określa się proporcjonalnie do udziału wspólnika w zysku i uznaje się za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wspólnicy, jako osoby fizyczne, mogą więc wybrać PIT ze stawką liniową lub na zasadach ogólnych.

Prawne podstawy zwolnienia z CIT

Omawiając szczegółowo kwestię opodatkowania zysku w spółce komandytowej należy sięgnąć do art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych1 (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.), który traktuje o sposobie opodatkowania przychodów z udziału w spółce osobowej. Przepis ten stanowi bowiem, że przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

W świetle tego przepisu nie budzi wątpliwości, że spółka osobowa, a w tym wypadku spółka komandytowa, nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Ponieważ ustawodawca nie opodatkował przychodu spółki osobowej, a opodatkował przychód osiągany przez każdego ze wspólników, do ustalenia przychodu każdego ze wspólników należy stosować reguły przewidziane w ww. ustawie dla każdego podatnika osobno. Innymi słowy, to nie spółka osobowa, a jej wspólnik uzyskuje przychód2.

Wysokość udziałów określa umowa spółki

Reasumując, przychód z udziału w zysku w spółce komandytowej określa się odrębnie u każdego wspólnika tej spółki zgodnie z prawem danego wspólnika do udziału w zysku. Udział wspólnika w zysku określa co do zasady umowa spółki. Jednak jeśli umowa tej kwestii nie reguluje, domniemywa się, że prawa wspólników do udziału w zysku są równe.
Na spółce komandytowej ciąży obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, tak więc to na ich podstawie zostanie ustalona kwota przychodów podatkowych oraz kosztów uzyskania tych przychodów, proporcjonalnie do prawa do udziału wspólnika w zysku spółki komandytowej.

Wybór metody opodatkowania

Na koniec warto jeszcze raz przypomnieć, że osoby fizyczne będące wspólnikami spółki komandytowej mogą dokonać wyboru, czy będą płacić podatek dochodowy obliczany według skali podatkowej (18%, 32%), czy też 19% podatek liniowy. Wybór najkorzystniejszej metody opodatkowania będzie zależeć od tego, jak wysoki jest prognozowany dochód osoby fizycznej z udziału w zyskach.
Przypisy:

  1. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych z 15.02.1992 r. (Dz. U. z 1992 Nr 21, poz. 86 ze zm.)
  2. Por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013r., III SA/Wa 1683/12

Tekst: Radosław Paulewicz

Copyright GLC

Strategia, realizacja, wsparcie Tomczak | Stanisławski